MIESIĄC DZIECIĄTKA JEZUS – 25 GRUDNIA – 25 STYCZNIA

MIESIĄC DZIECIĄTKA JEZUS

  

Nabożeństwo ku tajemnicom Boskiego Dziecięctwa Pana naszego Jezusa Chrystusa zawsze było drogie duszom gorliwym.

Rozumiał to Kościół, rozpowszechniając od XVII wieku nabożeństwo do Dzieciątka Jezus poprzez, poświęcenia 25-go dnia każdego miesiącaoraz miesiąca całego każdego roku, od 25 grudnia do 25 stycznia, szczególnej czci Dzieciątka Jezus.

PRAKTYKI

Miesiąc Jezusowy rozpoczyna się 25 grudnia, a kończy się 25 stycznia. Celem tego miesiąca Jezusowego jest poznanie doskonalsze i miłość czulsza do Dzieciątka Jezus, pobudzająca nas do naśladowania Jego cnót.

Aby otrzymać tę łaskę, zaleca się następujące praktyki:

1. Codziennie się ćwiczyć w przeżywaniu wszystkich napotykanych utrapień w połączeniu z Jezusem. Wzbudzać tę intencję od rana przy przebudzeniu i wznawiać ją w ciągu dnia.

2. Starać się modlić z silniejszą wiarą i zachowywać silniejsze skupienie w miejscu świętym. Uważać kościół jako nowe Betlejem, a cyborium jako nowy żłóbek, gdzie istotnie przebywa ten sam Jezus, który przyjmował hołdy pasterzy i królów.

3. Ćwiczyć się głównie podczas tego miesiąca, w słuchaniu z większą wiernością i gotowością rozkazów osób, którym Bóg powierzył władzę nad nami.

Posłuszeństwo było cnotą ulubioną Dzieciątka Jezus. Jedyna to cnota, o której wzmiankuje Ewangelia, stanowi ona cechę najwydatniejszą jego pokory, naukę najbardziej wzruszającą i pociągającą Jego miłości, jako też przykład najwymowniejszy i najbardziej zdolny dopomóc nam w przełamaniu pychy naszej woli.

Aby naśladować to Boskie posłuszeństwo, nie zaniedbywać składania Dzieciątku Jezus, co dzień ofiar, zwalczając nasze niedobre usposobienia, zły humor i miłość własną.

4. Ożywiać w sobie szacunek i miłość ku skromności, anielskiej cnocie, która stanowi wdzięk lat dziecinnych, ozdobę młodocianego wieku i największą rozkosz Serca Jezusowego, przypatrując się przecudnej skromności Dzieciątka Jezus, owiniętego w pieluszki dziewiczymi rękami Maryi, przeczystej swej Matki.

5. Pobudzać się do naśladowania: pokory Dzieciątka Jezus wśród ubóstwa stajenki i słabości Dziecięctwa; Jego zamiłowania do pracy, wśród przykrych i niskich posług, oddawanych w warsztacie św. Józefa; Jego gorliwości o chwałę Ojca, w czasie jego pobytu w świątyni pomiędzy doktorami.

(źródło: www.karmelitanki.pl)

Podziel się z innymi:

ŚWIĘTY PIOTR Z ALKANTRY

ŚWIĘTY PIOTR Z ALKANTRY, PREZBITER

19 października

  

Święty Piotr z Alkantary  

Juan Garavito y Vilela de Sanabria urodził się w 1499 r. w Alkantarze na zachodzie Hiszpanii. Pochodził z arystokratycznej rodziny. Jego ojciec, Pedro Garavita, był gubernatorem; jego matka natomiast, María Vilela de Sanabria, była szlachcianką. Studiował gramatykę i filozofię w rodzinnym mieście, a następnie prawo na uniwersytecie w Salamance.
W 1515 r., mając zaledwie 16 lat, ukończył studia, wstąpił do zakonu Braci Mniejszych i przyjął imię Piotr. Sześć lat później został wysłany do Badajoz, gdzie właśnie ufundowano nowy klasztor. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1524 r. Wyróżniała go ogromna surowość życia. Był gwardianem klasztorów w Bajadoz i Plasencji, a wkrótce prowincjałem nad wszystkimi klasztorami franciszkanów obserwantów w Hiszpanii i Portugalii. Pełniąc ten urząd, dążył do przywrócenia surowych zasad w zakonie.
Podczas kapituły w Plasencji w 1540 r. zaprezentował Konstytucje dla członków ściślejszej obserwancji. Gdy spotkało się to z gwałtowną opozycją, zrezygnował z urzędu i udał się wraz z św. Janem z Avila do eremu w Górach Arrabida w Portugalii. Obaj dołączyli do przebywającego w odosobnieniu ojca Martina da Santa Maria. Bardzo szybko do eremitów franciszkańskich przyłączali się nowi naśladowcy. W ten sposób powstały niewielkie wspólnoty, z których ukonstytuowała się w roku 1560 prowincja franciszkańska ściślejszej obserwancji. Piotr został wybrany magistrem nowicjuszy i gwardianem klasztoru w Pallais.
W 1553 r. ojciec Piotr wrócił do Hiszpanii. Początkowo przebywał w odosobnieniu, a następnie odbył boso daleką podróż do Rzymu, gdzie w 1554 r. otrzymał pozwolenie papieża Juliusza II na zreformowanie życia zakonnego poprzez wprowadzenie pierwotnej reguły franciszkańskiej; na mocy tego pozwolenia mógł zakładać na Półwyspie Iberyjskim ubogie konwenty, które znalazły się pod jurysdykcją generała franciszkanów konwentualnych. W 1562 r. założona przez Piotra z Alkantary prowincja została podporządkowana generałowi obserwantów. Z czasem powstały kolejne dwie nowe kustodie: św. Jana Chrzciciela w Walencji oraz św. Szymona w Galicji.

Piotr założył klasztory w Perdosa, Plasencia i w innych miejscowościach. Zakonnicy z tej nowej, zreformowanej gałęzi, nazywani „alkantarystami”, dotrwali do unii braci mniejszych obserwantów, która miała miejsce w 1897 roku.
Ojciec Piotr przyjaźnił się ze św. Teresą z Avili, reformatorką zakonu karmelitańskiego. Przez pewien czas był jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym. To właśnie on miał duży udział w odnowie tego zakonu. Po śmierci ukazał się tej świętej i powiedział: „O, szczęśliwa pokuto, która wyjednałaś mi łaskę chwały niebieskiej”.

Nawet król Jan III wybrał go na swojego spowiednika.
Bóg obdarzył św. Piotra cierpliwością, z której słynął w Hiszpanii. Miał też dar czynienia cudów (m.in. potrafił chodzić po wodzie), prorokowania oraz mistycznych ekstaz. Jego życie odznaczało się szczerym pragnieniem i praktyką życia w ubóstwie: spał cztery godziny na dobę w pozycji siedzącej, przez cały rok chodził boso i zachowywał ustawiczny post.
Był jednym z wielkich kaznodziejów i mistyków żyjących w Hiszpanii w XVI wieku. Pozostawił wiele pism, w których opisał także swoje przeżycia duchowe.
Zmarł 18 października 1562 r. w opinii świętości w infirmerii klasztoru franciszkańskiego w Arenas de San Pedro.
 Jego relikwie znajdują się w kościele ufundowanym przez hiszpańskiego króla. Relikwiarz, zawierający część szczątków św. Piotra z Alkantary, znajduje się w klasztorze franciszkanów św. Idziego i św. Bernardyna w Głubczycach.

Beatyfikował go papież Grzegorz XV w 1622 r., a kanonizował w 1669 r. papież Klemens IX. Dekretem Kongregacji ds. Kultu Bożego i dyscypliny Sakramentów z 1826 r.
Piotr z Alkantary ogłoszony został patronem Brazylii, a w 1962 r. – Estremadury. Jest również patronem diecezji Coria-Cáceres w Hiszpanii, a także polskiej prowincji Matki Bożej Anielskiej – ojców Franciszkanów Reformatów z Krakowa. Św. Piotra z Alkantary wzywa się podczas złośliwej gorączki. Jest też opiekunem straży nocnej z racji swego ciągłego czuwania.   

Święty Piotr z AlkantaryW ikonografii przedstawiany jest w brązowym habicie franciszkańskim, przepasanym białym sznurem – cingulum z trzema węzłami symbolizującymi śluby zakonne: posłuszeństwa, ubóstwa i czystości. Najczęściej obejmuje duży krzyż, który jest symbol umiłowania ducha pokuty i umartwienia, a także cierpliwości i wytrwania pomimo przeciwności losu. Według udokumentowanej tradycji, to właśnie św. Piotr z Alkantary wprowadził zwyczaj stawiania krzyży misyjnych w parafiach, które przeżywają lub odnawiają misje święte.
Ogromna rzeźba przedstawiająca świętego mistyka znajduje się we wnętrzu bazyliki św. Piotra w Watykanie wśród założycieli zakonów i zgromadzeń zakonnych. Jednym z piękniejszych przedstawień świętego jest obraz Giovanniego Battisty Pittoniego „Apoteoza św. Hieronima ze św. Piotrem z Alkantary”, przechowywany w National Galleries of Scotland. W wielu franciszkańskich klasztorach znajdują się przedstawienia świętego – obrazy, rzeźby i witraże.
(źródło: www.brewiarz.katolik.pl)

 

Podziel się z innymi:

ŚWIĘTY PIOTR Z ALKANTRY

ŚWIĘTY PIOTR Z ALKANTRY, PREZBITER

19 października

  

Święty Piotr z Alkantary 

Juan Garavito y Vilela de Sanabria urodził się w 1499 r. w Alkantarze na zachodzie Hiszpanii. Pochodził z arystokratycznej rodziny. Jego ojciec, Pedro Garavita, był gubernatorem; jego matka natomiast, María Vilela de Sanabria, była szlachcianką. Studiował gramatykę i filozofię w rodzinnym mieście, a następnie prawo na uniwersytecie w Salamance.
W 1515 r., mając zaledwie 16 lat, ukończył studia, wstąpił do zakonu Braci Mniejszych i przyjął imię Piotr. Sześć lat później został wysłany do Badajoz, gdzie właśnie ufundowano nowy klasztor. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1524 r. Wyróżniała go ogromna surowość życia. Był gwardianem klasztorów w Bajadoz i Plasencji, a wkrótce prowincjałem nad wszystkimi klasztorami franciszkanów obserwantów w Hiszpanii i Portugalii. Pełniąc ten urząd, dążył do przywrócenia surowych zasad w zakonie.
Podczas kapituły w Plasencji w 1540 r. zaprezentował Konstytucje dla członków ściślejszej obserwancji. Gdy spotkało się to z gwałtowną opozycją, zrezygnował z urzędu i udał się wraz z św. Janem z Avila do eremu w Górach Arrabida w Portugalii. Obaj dołączyli do przebywającego w odosobnieniu ojca Martina da Santa Maria. Bardzo szybko do eremitów franciszkańskich przyłączali się nowi naśladowcy. W ten sposób powstały niewielkie wspólnoty, z których ukonstytuowała się w roku 1560 prowincja franciszkańska ściślejszej obserwancji. Piotr został wybrany magistrem nowicjuszy i gwardianem klasztoru w Pallais.
W 1553 r. ojciec Piotr wrócił do Hiszpanii. Początkowo przebywał w odosobnieniu, a następnie odbył boso daleką podróż do Rzymu, gdzie w 1554 r. otrzymał pozwolenie papieża Juliusza II na zreformowanie życia zakonnego poprzez wprowadzenie pierwotnej reguły franciszkańskiej; na mocy tego pozwolenia mógł zakładać na Półwyspie Iberyjskim ubogie konwenty, które znalazły się pod jurysdykcją generała franciszkanów konwentualnych. W 1562 r. założona przez Piotra z Alkantary prowincja została podporządkowana generałowi obserwantów. Z czasem powstały kolejne dwie nowe kustodie: św. Jana Chrzciciela w Walencji oraz św. Szymona w Galicji.

Piotr założył klasztory w Perdosa, Plasencia i w innych miejscowościach. Zakonnicy z tej nowej, zreformowanej gałęzi, nazywani „alkantarystami”, dotrwali do unii braci mniejszych obserwantów, która miała miejsce w 1897 roku.
Ojciec Piotr przyjaźnił się ze św. Teresą z Avili, reformatorką zakonu karmelitańskiego. Przez pewien czas był jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym. 
To właśnie on miał duży udział w odnowie tego zakonu. Po śmierci ukazał się tej świętej i powiedział: „O, szczęśliwa pokuto, która wyjednałaś mi łaskę chwały niebieskiej”.
Nawet król Jan III wybrał go na swojego spowiednika.
Bóg obdarzył św. Piotra cierpliwością, z której słynął w Hiszpanii. Miał też dar czynienia cudów (m.in. potrafił chodzić po wodzie), prorokowania oraz mistycznych ekstaz. Jego życie odznaczało się szczerym pragnieniem i praktyką życia w ubóstwie: spał cztery godziny na dobę w pozycji siedzącej, przez cały rok chodził boso i zachowywał ustawiczny post.
Był jednym z wielkich kaznodziejów i mistyków żyjących w Hiszpanii w XVI wieku. Pozostawił wiele pism, w których opisał także swoje przeżycia duchowe.
Zmarł 18 października 1562 r. w opinii świętości w infirmerii klasztoru franciszkańskiego w Arenas de San Pedro.
 Jego relikwie znajdują się w kościele ufundowanym przez hiszpańskiego króla. Relikwiarz, zawierający część szczątków św. Piotra z Alkantary, znajduje się w klasztorze franciszkanów św. Idziego i św. Bernardyna w Głubczycach.

Beatyfikował go papież Grzegorz XV w 1622 r., a kanonizował w 1669 r. papież Klemens IX. Dekretem Kongregacji ds. Kultu Bożego i dyscypliny Sakramentów z 1826 r.
Piotr z Alkantary ogłoszony został patronem Brazylii, a w 1962 r. – Estremadury. Jest również patronem diecezji Coria-Cáceres w Hiszpanii, a także polskiej prowincji Matki Bożej Anielskiej – ojców Franciszkanów Reformatów z Krakowa. Św. Piotra z Alkantary wzywa się podczas złośliwej gorączki. Jest też opiekunem straży nocnej z racji swego ciągłego czuwania 

Święty Piotr z AlkantaryW ikonografii przedstawiany jest w brązowym habicie franciszkańskim, przepasanym białym sznurem – cingulum z trzema węzłami symbolizującymi śluby zakonne: posłuszeństwa, ubóstwa i czystości. Najczęściej obejmuje duży krzyż, który jest symbol umiłowania ducha pokuty i umartwienia, a także cierpliwości i wytrwania pomimo przeciwności losu. Według udokumentowanej tradycji, to właśnie św. Piotr z Alkantary wprowadził zwyczaj stawiania krzyży misyjnych w parafiach, które przeżywają lub odnawiają misje święte.
Ogromna rzeźba przedstawiająca świętego mistyka znajduje się we wnętrzu bazyliki św. Piotra w Watykanie wśród założycieli zakonów i zgromadzeń zakonnych. Jednym z piękniejszych przedstawień świętego jest obraz Giovanniego Battisty Pittoniego „Apoteoza św. Hieronima ze św. Piotrem z Alkantary”, przechowywany w National Galleries of Scotland. W wielu franciszkańskich klasztorach znajdują się przedstawienia świętego – obrazy, rzeźby i witraże.
(źródło: www.brewiarz.katolik.pl)

 

Podziel się z innymi:

RADY EWANGELICZNE – KILKA MYŚLI O UBÓSTWIE

RADY EWANGELICZNE – KILKA MYŚLI O UBÓSTWIE

 

Jest ubóstwo z przypadku, jak ubóstwo żebraków; jest też ubóstwo dobrowolne, owoc cnoty, które pozostawia wszystko dla miłości Chrystusa, i to jest ubóstwo doskonałe i upragnione; ale ubóstwo ducha i pokornego serca, dla którego człowiek uważa się za nic, jest ubóstwem błogosławionym, pełnym słodyczy.

(św. Albert Wielki)

 

 

Ubogi w duchu Bożym jest ten, który jest ubogi w swym sercu, a nie w swej kieszeni.

(św. Augustyn).

 

Ubóstwo powinno być nie tylko dokuczliwe, ale krzyżujące. (św. Bernardetta Soubirous).

 

Osoba uboga ma wszystko u Boga.

(bł. Honorat Koźmiński)

 

Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują? (Jk 2,5)

(św. Jakub)

 

Nie masz ducha ubóstwa, jeśli mogąc wybierać w taki sposób, by nikt tego nie zauważył, nie wybierasz dla siebie części najgorszej.

Prawdziwe ubóstwo nie polega na tym, że się nic nie ma, ale na dobrowolnej rezygnacji z posiadania rzeczy. Oto dlaczego są ubodzy, którzy w rzeczywistości są bogaci i wice versa.

(św. Josemaria Escriva)

 

Naturą ubóstwa jest nie być przywiązanym do rzeczy.

Nie przywiązuj się zanadto nawet do rzeczy koniecznie potrzebnych.

(św. Maksymilian Maria Kolbe)

 

Bóg ubogaca duszę, która ogałaca się ze wszystkiego.

(św. Ojciec Pio)

 

… prawdziwe ubóstwo dla samego Boga podjęte, takie ma  w sobie dostojeństwo, iż niczyjej łaski nie potrzebuje, dba tylko o łaskę Boga.

(św. Teresa z Avilii)

 

Gdy ubóstwo dokucza, radujcie się i śpiewajcie chwałę Panu, bo duch wasz mężnieje, hartuje się i staje się zdolniejszy do wszelkich ofiar i do wielkiej świętości.

(św. Urszula Ledóchowska).

Podziel się z innymi:

ŚWIĘTY PIOTR Z ALKANTRY

ŚWIĘTY PIOTR Z ALKANTRY, PREZBITER

19 października

  

Święty Piotr z Alkantary

Juan Garavito y Vilela de Sanabria urodził się w 1499 r. w Alkantarze na zachodzie Hiszpanii. Pochodził z arystokratycznej rodziny. Jego ojciec, Pedro Garavita, był gubernatorem; jego matka natomiast, María Vilela de Sanabria, była szlachcianką. Studiował gramatykę i filozofię w rodzinnym mieście, a następnie prawo na uniwersytecie w Salamance.
W 1515 r., mając zaledwie 16 lat, ukończył studia, wstąpił do zakonu Braci Mniejszych i przyjął imię Piotr. Sześć lat później został wysłany do Badajoz, gdzie właśnie ufundowano nowy klasztor. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1524 r. Wyróżniała go ogromna surowość życia. Był gwardianem klasztorów w Bajadoz i Plasencji, a wkrótce prowincjałem nad wszystkimi klasztorami franciszkanów obserwantów w Hiszpanii i Portugalii. Pełniąc ten urząd, dążył do przywrócenia surowych zasad w zakonie.
Podczas kapituły w Plasencji w 1540 r. zaprezentował Konstytucje dla członków ściślejszej obserwancji. Gdy spotkało się to z gwałtowną opozycją, zrezygnował z urzędu i udał się wraz z św. Janem z Avila do eremu w Górach Arrabida w Portugalii. Obaj dołączyli do przebywającego w odosobnieniu ojca Martina da Santa Maria. Bardzo szybko do eremitów franciszkańskich przyłączali się nowi naśladowcy. W ten sposób powstały niewielkie wspólnoty, z których ukonstytuowała się w roku 1560 prowincja franciszkańska ściślejszej obserwancji. Piotr został wybrany magistrem nowicjuszy i gwardianem klasztoru w Pallais.
W 1553 r. ojciec Piotr wrócił do Hiszpanii. Początkowo przebywał w odosobnieniu, a następnie odbył boso daleką podróż do Rzymu, gdzie w 1554 r. otrzymał pozwolenie papieża Juliusza II na zreformowanie życia zakonnego poprzez wprowadzenie pierwotnej reguły franciszkańskiej; na mocy tego pozwolenia mógł zakładać na Półwyspie Iberyjskim ubogie konwenty, które znalazły się pod jurysdykcją generała franciszkanów konwentualnych. W 1562 r. założona przez Piotra z Alkantary prowincja została podporządkowana generałowi obserwantów. Z czasem powstały kolejne dwie nowe kustodie: św. Jana Chrzciciela w Walencji oraz św. Szymona w Galicji.

Piotr założył klasztory w Perdosa, Plasencia i w innych miejscowościach. Zakonnicy z tej nowej, zreformowanej gałęzi, nazywani „alkantarystami”, dotrwali do unii braci mniejszych obserwantów, która miała miejsce w 1897 roku.
Ojciec Piotr przyjaźnił się ze św. Teresą z Avili, reformatorką zakonu karmelitańskiego. Przez pewien czas był jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym. 
To właśnie on miał duży udział w odnowie tego zakonu. Po śmierci ukazał się tej świętej i powiedział: „O, szczęśliwa pokuto, która wyjednałaś mi łaskę chwały niebieskiej”.
Nawet król Jan III wybrał go na swojego spowiednika.
Bóg obdarzył św. Piotra cierpliwością, z której słynął w Hiszpanii. Miał też dar czynienia cudów (m.in. potrafił chodzić po wodzie), prorokowania oraz mistycznych ekstaz. Jego życie odznaczało się szczerym pragnieniem i praktyką życia w ubóstwie: spał cztery godziny na dobę w pozycji siedzącej, przez cały rok chodził boso i zachowywał ustawiczny post.
Był jednym z wielkich kaznodziejów i mistyków żyjących w Hiszpanii w XVI wieku. Pozostawił wiele pism, w których opisał także swoje przeżycia duchowe.
Zmarł 18 października 1562 r. w opinii świętości w infirmerii klasztoru franciszkańskiego w Arenas de San Pedro.
 Jego relikwie znajdują się w kościele ufundowanym przez hiszpańskiego króla. Relikwiarz, zawierający część szczątków św. Piotra z Alkantary, znajduje się w klasztorze franciszkanów św. Idziego i św. Bernardyna w Głubczycach.

Beatyfikował go papież Grzegorz XV w 1622 r., a kanonizował w 1669 r. papież Klemens IX. Dekretem Kongregacji ds. Kultu Bożego i dyscypliny Sakramentów z 1826 r.
Piotr z Alkantary ogłoszony został patronem Brazylii, a w 1962 r. – Estremadury. Jest również patronem diecezji Coria-Cáceres w Hiszpanii, a także polskiej prowincji Matki Bożej Anielskiej – ojców Franciszkanów Reformatów z Krakowa. Św. Piotra z Alkantary wzywa się podczas złośliwej gorączki. Jest też opiekunem straży nocnej z racji swego ciągłego czuwania. 

Święty Piotr z AlkantaryW ikonografii przedstawiany jest w brązowym habicie franciszkańskim, przepasanym białym sznurem – cingulum z trzema węzłami symbolizującymi śluby zakonne: posłuszeństwa, ubóstwa i czystości. Najczęściej obejmuje duży krzyż, który jest symbol umiłowania ducha pokuty i umartwienia, a także cierpliwości i wytrwania pomimo przeciwności losu. Według udokumentowanej tradycji, to właśnie św. Piotr z Alkantary wprowadził zwyczaj stawiania krzyży misyjnych w parafiach, które przeżywają lub odnawiają misje święte.
Ogromna rzeźba przedstawiająca świętego mistyka znajduje się we wnętrzu bazyliki św. Piotra w Watykanie wśród założycieli zakonów i zgromadzeń zakonnych. Jednym z piękniejszych przedstawień świętego jest obraz Giovanniego Battisty Pittoniego „Apoteoza św. Hieronima ze św. Piotrem z Alkantary”, przechowywany w National Galleries of Scotland. W wielu franciszkańskich klasztorach znajdują się przedstawienia świętego – obrazy, rzeźby i witraże.
(źródło: www.brewiarz.katolik.pl)

 

Podziel się z innymi:

KILKA MYŚLI O UBÓSTWIE

KILKA MYŚLI O UBÓSTWIE

 

Jest ubóstwo z przypadku, jak ubóstwo żebraków; jest też ubóstwo dobrowolne, owoc cnoty, które pozostawia wszystko dla miłości Chrystusa, i to jest ubóstwo doskonałe i upragnione; ale ubóstwo ducha i pokornego serca, dla którego człowiek uważa sie za nic, jest ubóstwem błogosławionym, pełnym słodyczy.

(św. Albert Wielki)

 

Ubogi w duchu Bożym jest ten, który jest ubogi w swym sercu, a nie w swej kieszeni.

(św. Augustyn).

 

Ubóstwo powinno być nie tylko dokuczliwe, ale krzyżujące. (św. Bernardetta Soubirous).

 

Osoba uboga ma wszystko u Boga.

(bł. Honorat Koźmiński)

 

Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują? (Jk 2,5)

(św. Jakub)

 

Nie masz ducha ubóstwa, jeśli mogac wybierać w taki sposób, by nikt tego nie zauważył, nie wybierasz dla siebie części najgorszej.

Prawdziwe ubóstwo nie polega na tym, że się nic nie ma, ale na dobrowolnej rezygnacji z posiadania rzeczy. Oto dlaczego są ubodzy, którzy w rzeczywistosci są bogaci i wice wersa.

(św. Josemaria Escriva)

 

Naturą ubóstwa jest nie być przywiązanym do rzeczy.

Nie przywiązuj się zanadto nawet do rzeczy koniecznie potrzebnych.

(św. Maksymilian Maria Kolbe)

 

Bóg ubogaca duszę, która ogałaca się ze wszystkiego.

(św. Ojciec Pio)

 

… prawdziwe ubóstwo dla samego Boga podjęte, takie ma  w sobie dostojeństwo, iż niczyjej łaski nie potrzebuje, dba tylko o łaskę Boga.

(św. Teresa z Avilii)

 

Gdy ubóstwo dokucza, radujcie się i śpiewajcie chwałę Panu, bo duch wasz mężnieje, hartuje się i staje się zdolniejszy do wszelkich ofiar i do wielkiej świętości.

(św. Urszula Ledóchowska).

 

 

 

Podziel się z innymi:

RADY EWANGELICZNE – KILKA MYŚLI O UBÓSTWIE

KILKA MYŚLI O UBÓSTWIE

 

Jest ubóstwo z przypadku, jak ubóstwo żebraków; jest też ubóstwo dobrowolne, owoc cnoty, które pozostawia wszystko dla miłości Chrystusa, i to jest ubóstwo doskonałe i upragnione; ale ubóstwo ducha i pokornego serca, dla którego człowiek uważa się za nic, jest ubóstwem błogosławionym, pełnym słodyczy.

(św. Albert Wielki)

 

 

Ubogi w duchu Bożym jest ten, który jest ubogi w swym sercu, a nie w swej kieszeni.

(św. Augustyn).

 

Ubóstwo powinno być nie tylko dokuczliwe, ale krzyżujące. (św. Bernardetta Soubirous).

 

Osoba uboga ma wszystko u Boga.

(bł. Honorat Koźmiński)

 

Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują? (Jk 2,5)

(św. Jakub)

 

Nie masz ducha ubóstwa, jeśli mogąc wybierać w taki sposób, by nikt tego nie zauważył, nie wybierasz dla siebie części najgorszej.

Prawdziwe ubóstwo nie polega na tym, że się nic nie ma, ale na dobrowolnej rezygnacji z posiadania rzeczy. Oto dlaczego są ubodzy, którzy w rzeczywistości są bogaci i wice versa.

(św. Josemaria Escriva)

 

Naturą ubóstwa jest nie być przywiązanym do rzeczy.

Nie przywiązuj się zanadto nawet do rzeczy koniecznie potrzebnych.

(św. Maksymilian Maria Kolbe)

 

Bóg ubogaca duszę, która ogałaca się ze wszystkiego.

(św. Ojciec Pio)

 

… prawdziwe ubóstwo dla samego Boga podjęte, takie ma  w sobie dostojeństwo, iż niczyjej łaski nie potrzebuje, dba tylko o łaskę Boga.

(św. Teresa z Avilii)

 

Gdy ubóstwo dokucza, radujcie się i śpiewajcie chwałę Panu, bo duch wasz mężnieje, hartuje się i staje się zdolniejszy do wszelkich ofiar i do wielkiej świętości.

(św. Urszula Ledóchowska).

Podziel się z innymi: