Poniedziałek, I tydzień Adwentu

Kolekta

Panie, nasz Boże, pomóż nam gorliwie się przygotować na przyjście Chrystusa, Twojego Syna, † aby gdy przyjdzie i zapuka do naszych drzwi, zastał nas czuwających na modlitwie * i z radością głoszących Jego chwałę. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

Czytanie Iz 2, 1-5

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy:

Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stać będzie mocno na szczycie gór i wystrzeli ponad pagórki.

Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na górę Pańską, do świątyni Boga Jakuba! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo pochodzi z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem».

On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i sędzią dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny.

Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!

Psalm Ps 122 (121), 1b-2. 4-5. 6-7. 8-9

(R.: por. 1bc)

Refren: Idźmy z radością na spotkanie Pana.

1             Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *

                «Pójdziemy do domu Pana».

2             Już stoją nasze stopy *

                w twoich bramach, Jeruzalem.

Refren: Idźmy z radością na spotkanie Pana.

4             Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *

                aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.

5             Tam ustawiono trony sędziowskie, *

                trony domu Dawida.

Refren: Idźmy z radością na spotkanie Pana.

6             Proście o pokój dla Jeruzalem: *

                Niech żyją w pokoju, którzy cię miłują.

7             Niech pokój panuje w twych murach, *

                a pomyślność w twoich pałacach.

Refren: Idźmy z radością na spotkanie Pana.

8             Ze względu na moich braci i przyjaciół *

                będę wołał: «Pokój z tobą!»

9             Ze względu na dom Pana, Boga naszego, *

                modlę się o dobro dla ciebie.

Refren: Idźmy z radością na spotkanie Pana.

 

 Ewangelia Mt 8, 5-11

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi». Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go».

Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź!” – a idzie; drugiemu „Przyjdź!” – a przychodzi; a słudze: „Zrób to!” – a robi».

Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: «Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim».

Wiara setnika w dobroć Jezusa. Uznanie Jego mocy i własnej niegodności. Dla pobożnych Żydów, setnik był poganinem, którego należało się wystrzegać. A jednak ten poganin, okazał się być wrażliwy na cierpienie swojego sługi i nie zawahał się iść do Pana, pokornie, z żołnierską prostotą i z wielką wiarą  prosić o pomoc. Wierzył i wyznał, że wystarczy Słowo Boga, a jego służący będzie uzdrowiony.

Od lat idziemy za Panem, słuchamy Jego nauki, staramy się ją wypełniać, ale czy nasza wiara jest tak silna i prosta? Czy w chwilę po modlitwie prośby, nie ogarniają nas natychmiast wątpliwości, czy nie wycofujemy się myśląc, że może za dużo oczekujemy, albo że może nie powinniśmy prosić?

Być może i w naszym otoczeniu znajdą się tacy setnicy, których wiara, w którymś momencie nas zaskoczy, nas w teorii wierzących w Boga i Bogu od urodzenia …

Czy znajdzie się w nas wtedy dosyć pokory, aby uczyć się od nich postawy wiary w moc Żywego Słowa?

O taką wielką wiarę dla moich znajomych „setników” modliłam się dzisiaj…

 

Błogosławionego czasu Adwentu.

Podziel się z innymi:

ADWENTOWA MISTYKA CODZIENNOŚCI

I NIEDZIELA ADWENTU, ROK B/II

Brewiarz : I tydzień Adwentu, I tydzień psałterza (Tom I – wydanie 4-tomowe)

Kolekta:

Wszechmogący Boże, spraw, abyśmy przez dobre uczynki przygotowali się na spotkanie przychodzącego Chrystusa, † a w dniu sądu, zaliczeni do Jego wybranych, * mogli posiąść Królestwo niebieskie. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

Czytanie pierwsze Iz 63, 16b-17. 19b; 64, 2b-7

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Ty, Panie, jesteś naszym Ojcem, Odkupiciel nasz – to Twoje imię odwieczne. Czemu, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serca nasze stają się nieczułe na bojaźń przed Tobą? Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi i na pokolenia Twojego dziedzictwa.

Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił – przed Tobą zatrzęsłyby się góry.

Zstąpiłeś: przed Tobą zatrzęsły się góry. Ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało, żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego, co w nim pokłada ufność. Obyś wychodził naprzeciw tym, co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają o Twych drogach.

Oto Ty zawrzałeś gniewem, bo grzeszyliśmy przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani. My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze winy poniosły nas jak wicher.

Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie. Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszej winy. A jednak, Panie, Ty jesteś naszym Ojcem. My jesteśmy gliną, a Ty naszym Twórcą. Wszyscy jesteśmy dziełem rąk Twoich.

 

Psalm Ps 80 (79), 2ac i 3b. 15-16. 18-19 (R.: por. 4)

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.

2          Usłysz, Pasterzu Izraela, *

            Ty, który zasiadasz nad cherubami!

3          Wzbudź swą potęgę *

            i przyjdź nam z pomocą.

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.

15        Powróć, Boże Zastępów, *

            wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl.

16        Chroń to, co zasadziła Twoja prawica, *

            latorośl, którą umocniłeś dla siebie.

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.

18        Wyciągnij rękę nad mężem Twej prawicy, †

            nad synem człowieczym, *

            którego umocniłeś w swej służbie.

19        Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, *

            daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili.

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.  

 

Czytanie drugie 1 Kor 1, 3-9

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa! Bogu mojemu dziękuję wciąż za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was.

Nie doznajecie tedy braku żadnej łaski, oczekując objawienia się Pana naszego, Jezusa Chrystusa. On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Wierny jest Bóg, który powołał was do współuczestnictwa z Synem swoim, Jezusem Chrystusem, Panem naszym.

 

Ewangelia Mk 13, 33-37

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swym sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał.

Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, do wszystkich mówię: Czuwajcie!»

 

Najkrótsza przypowieść.

Pan wyjeżdżając każdemu ze sług wyznaczył zajęcie i staranie o wszystko, odźwiernemu przykazał aby czuwał i wraz ze sługami, aby wszyscy byli gotowi na powrót swojego pana, który nie wiadomo kiedy powróci.

Mają więc wykonywać powierzone im zadania, być uważnym na wszystko i czuwać.

Nasza codzienność, bez wielkich uniesień na modlitwie, bez doświadczeń mistycznych, bez olśnień.

Codzienna rutyna, codzienne zajęcia w domu, rodzinie, pracy, wspólnocie zakonnej.

Niedosyt głębokiej duchowości, niepewne marzenia o świętości, czasem zniechęcenie i znużenie, warunkami, ludźmi, monotonią, szarością.

Gdzieś w tym wszystkim gubimy radość i pełnię życia.

Nie potrafimy już radować się jego pięknem, nie traktujemy jako Bożego daru, ale jak uciążliwy obowiązek, który jakoś, nie tracąc wiary, trzeba wypełnić.

Może po cichu mamy żal do Pana, że nie daje nam możliwości wykazania się, tak jakbyśmy chcieli, a obarcza nas buntującymi się dziećmi, narzekającym mężem czy żoną, oschłym i wymagającym przełożonym.

Zapominamy, że ta nasza codzienność to najprostsza droga do świętości – odkryta przez świętą Tereskę.

Zapominamy, a może nie chcemy przyjąć i przeżyć mistyki codzienności do czego zachęcał nieustannie św. Ignacy z Loyoli.

Wszystko co mamy czynić, wszelkie dobre uczynki, jakie na co dzień w ramach obowiązków stanu „musimy” wykonywać, wykonujmy jak dla Pana…

Z uwagą, z miłością, z cierpliwością, jak swoją życiową misję. Czuwając i będąc uważnym na wszystko co wokół nas się dzieje. Misja życia, powierzona nam przez naszego Pana.

Nie chodzi o wielkie sprawy, ale o te najmniejsze, niezauważalne, często lekceważone małe i malutkie zadania, nieatrakcyjne obowiązki, zawody w których nie odnosi się żadnych sukcesów itd. itp.

Jeśli podajesz komuś kubek kawy, to zaparz ją z miłością, jakbyś Bogu służył / służyła; jeśli opiekujesz się chorym, czyń tak jakbyś samym Panem się opiekował/opiekowała; jeśli pracujesz zawodowo czyń to uczciwie i z pełnym zaangażowaniem; jeśli robisz zwyczajne zakupy – rób je uczciwie i roztropnie, kupując to co pożyteczne i potrzebne; jak wzorowy odźwierny, jak wierni słudzy.

W tych codziennych, najprostszych czynnościach, w tym codziennym staraniu o wszystko możesz prawdziwie spotkać i realnie doświadczyć Boga.

Boga obecnego wśród nas, choć ukrytego.

Wypełnisz to co On tobie polecił.

A gdy Pan przyjdzie ponownie, wyjdziesz Mu z radością na spotkanie, jak sługa który czuwał i z miłością wykonał to co do niego należało.

Nie przestraszysz się i nie ogranie ciebie trwoga, że zmarnowałeś / zmarnowałaś dany ci czas, na realizację tego co nie było dla ciebie przeznaczone, że nie uważałeś i nie czuwałeś, a goniłeś za własnymi pomysłami, lub zwyczajnie „przespałeś/przespałaś” swoje życie, nie czyniąc nic dobrego.

Mistyka codzienności – nowe spojrzenie na życie, na nasz Adwent przygotowujący do Spotkania z Panem w naszej codzienności i na końcu czasu.

 

Błogosławionego Adwentowego Dnia Pańskiego.

Podziel się z innymi:

ADWENT I RORATY

Podobny obraz

Adwent (z łac. adventus – przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli po sobocie XXXIV tygodnia Okresu Zwykłego, a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele przed 25 grudnia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

Adwent składa się z dwóch odrębnych okresów:
1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);
2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.
Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części jest czytanie ciągłe księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za wyczekiwanym Mesjaszem.

Pierwsze ślady obchodzenia Adwentu spotykamy w IV w. między innymi w liturgii galijskiej i hiszpańskiej. Z pewnością Adwent nie istniał, dopóki nie ustalono stałej daty świąt Narodzenia Pańskiego. Została ona wyznaczona dopiero w II połowie IV wieku. W Hiszpanii pierwsze wzmianki o przygotowaniu do obchodu Narodzenia Pańskiego (choć nie jest ono określane mianem Adwentu) pochodzą z roku 380. Kanon 4 synodu w Saragossie, który odbył się w tym roku, poleca wiernym, aby od dnia 17 grudnia do Epifanii (6 stycznia) gorliwie gromadzili się w kościele, nie opuszczając ani jednego dnia. W tradycji galikańskiej Adwent miał charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie), co wspomina św. Hilary (+ 367). W V w. biskup Tours, Perpetuus, wprowadził w Galii obowiązek postu w poniedziałki, środy i piątki w okresie trzech tygodni od dnia św. Marcina (11 listopada) do Narodzenia Pańskiego. W Rzymie okres przygotowania do Narodzenia Pańskiego został wprowadzony dopiero w drugiej połowie VI wieku. Adwent miał tu charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, ze śpiewem Alleluja, Te Deum laudamus, z odpowiednim doborem czytań i formularzy, bez praktyk pokutnych.
Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (590-604) Adwent w Rzymie obejmował już 4 tygodnie. Był to czas bezpośredniego, liturgicznego przygotowania na obchód pamiątki historycznego przyjścia Chrystusa. Na początku IX w. Adwent nabiera także charakteru eschatologicznego – staje się czasem przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa. W wyniku połączenia tradycji gallikańskiej i rzymskiej ukształtował się Adwent, jaki przeżywamy do dziś – liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański (kolor fioletowy, bez Gloria). Formę tę rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie i cysterskie. W XIII w. znana ona była już w całym Kościele, do czego przyczyniły się nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie.

Teksty liturgiczne Adwentu ukazują postacie Starego i Nowego Testamentu, przez których życie i działalność Bóg zapowiadał i przygotowywał świat na przyjście Jego Syna: Maryję, Jana Chrzciciela, Izajasza. Adwent to czas radosnego oczekiwania na spotkanie z Panem i przygotowania się do niego przez pokutę i oczyszczenie. Dlatego Kościół zachęca do udziału w rekolekcjach, przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. Adwent nie jest jednak w sensie ścisłym czasem pokuty, tak jak na przykład Wielki Post.

Jak czytamy w „Ogólnych normach roku liturgicznego i kalendarza” z 1969 r.: „Adwent ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania”.

 

Podobny obraz

W czasie całego Adwentu, poza niedzielami i uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia), odprawiane są Roraty. Ta bardzo dawna tradycja jest nadal w Polsce kultywowana. Roraty to Msze ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiane wczesnym rankiem. Ich nazwa pochodzi od łacińskich słów pieśni często śpiewanej na ich początku – Rorate caeli desuper (Spuśćcie rosę, niebiosa). W czasie Rorat przy ołtarzu znajduje się dodatkowa, ozdobna świeca – symbolizuje ona obecność Maryi. Eucharystia rozpoczyna się przy zgaszonych światłach; zapalają się one dopiero podczas uroczystego hymnu „Chwała na wysokości Bogu”. Jest to jeden z nielicznych przypadków w roku liturgicznym, kiedy hymn ten śpiewa się każdego dnia (chociaż wyłącznie podczas Rorat).
Według Abrahama Bzowskiego, dominikanina, wybitnego historyka Kościoła, początek Rorat w Polsce datuje się na XIII wiek. Ich odprawianie miał wprowadzić w Poznaniu książę Przemysł I Pobożny, a w Krakowie, na prośbę św. Kingi, Bolesław Wstydliwy. Największą popularność i szczyt rozwoju Roraty osiągają w XVI wieku. Codziennego udziału w tej Mszy świętej przestrzegali królowie Zygmunt Stary i Zygmunt August, królowa Bona, Anna Jagiellonka i Marysieńka Sobieska. Zygmunt I Stary i Anna, jego córka, starali się o to, aby w kaplicy królewskiej na Wawelu Roraty odprawiane były nie tylko w czasie Adwentu, ale przez cały rok raz na tydzień. Na ten cel przeznaczyli pewne fundusze i w 1545 roku utworzono, przy kaplicy zygmuntowskiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi, specjalną kapelę śpiewaczą „rorantystów”.
Z odprawianiem Mszy św. roratniej wiąże się zapalanie dodatkowej świecy. W dawniejszych czasach przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król, niosąc pięknie ozdobioną świecę, i stawiał ją na najwyższym lichtarzu na środku ołtarza. Podobne świece, lecz już nie ozdobione, przynosili do ołtarza prymas, senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop – przedstawiciele ówczesnych stanów. Każdy z nich, wręczając świecę celebransowi, odpowiadał na jego pytanie: „Gotowy jesteś na sąd Boży?” – „Gotów jestem na sąd Boży”.

Od IX w. dla drugiej części Adwentu charakterystyczne są tzw. antyfony „O”,ponieważ wszystkie rozpoczynają się od tej właśnie litery: O Sapientia, O Adonai, O Radix Jesse, O Clavis David, O Oriens, O Rex gentium, O Emmanuel.Tak uszeregował je Amalariusz z Metzu (+ 850). Oparte są na obrazach i symbolach biblijnych. Antyfony te w tłumaczeniu polskim stanowią siedem kolejnych zwrotek dawno śpiewanej pieśni „Mądrości, która z ust Bożych wypływasz”. Ich treść obrazuje tęsknotę Izraelitów za Mesjaszem. Stosowane były pierwotnie jako antyfony do Magnificat w Liturgii Godzin. W odnowionej liturgii zachowały swoje tradycyjne miejsce. Ponadto włączone zostały w Mszę świętą jako wersety aklamacji przed Ewangelią.

III Niedziela Adwentu jest nazywana Niedzielą Różową lub – z łaciny – Niedzielą GAUDETE. Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: „Gaudete in Domino”, czyli „Radujcie się w Panu”. Szaty liturgiczne mogą być – wyjątkowo – koloru różowego, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu, fioletowe. Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa i z odkupienia, jakie przynosi. Warto pamiętać, że oprócz Niedzieli Gaudete jest jeszcze tylko jedna okazja do używania szat liturgicznych koloru różowego – jest nią Niedziela LAETARE – IV Niedziela Wielkiego Postu.

 

Podziel się z innymi:

POCZĄTEK NOWEGO ROKU LITURGICZNEGO I POCZĄTEK ADWENTU

POCZĄTEK ADWENTU I ROKU LITURGICZNEGO

B – ŚW. MARKA / II

 

HASŁO ROKU LITURGICZNEGO 2017/2018

JESTEŚMY NAPEŁNIENI DUCHEM ŚWIĘTYM

 

 

 
 

 

Cykle czytań liturgicznych     

W ciągu roku liturgicznego w trakcie liturgii czyta się znaczną część zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu.
  
Ze względu na ich obfitość, niedziele, uroczystości i święta są oparte na cyklu trzyletnim, oznaczanym literami A – Ewangelia wg św. Mateusza, B – Ewangelia wg św. Marka i C -Ewangelia wg św. Łukasza. 
 
Na przykład rok liturgiczny 2016/2017 był rokiem A, rok 2017/2018 jest rokiem B, a  rok 2018/2019 będzie rokiem C, rok 2019/2020 będzie ponownie rokiem A itd.
 
Natomiast w dni powszednie Okresu Zwykłego używa się czytań z jednego z dwu cykli: I lub II.
 
Cyklu I używa się w latach nieparzystych (np. 2013, 2015, 2017, 2019), cyklu II – w parzystych ( 2014, 2016, 2018, 2020).     

Adwent    

Pierwszym okresem Nowego Roku Liturgicznego jest Adwent.

Adwent rozpoczyna się I Nieszporami I Niedzieli Adwentu i trwa do I Nieszporów uroczystości Narodzenia Pańskiego 25 grudnia (kończy się więc wieczorem 24 grudnia).

Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje 4 kolejne niedziele.

W tym roku zaczął  się wieczorem 2 grudnia.  

Adwent dzieli się na dwie odrębne części:
a. dni do 16 grudnia włącznie – wspominając pierwsze przyjście Chrystusa kierujemy nasze myśli i serca ku radosnemu oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości);

b. dni od 17 do 24 grudnia włącznie – czas bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego; w tym okresie w dni powszednie można obchodzić jedynie święta i uroczystości.

Niedziele Adwentu mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi obchodami liturgicznymi, nawet tymi w randze uroczystości.

I Niedziela Adwentu przypomina nam o obietnicy powtórnego przyjścia Jezusa,

II i III (zwana także Gaudete) mówią o postaci św. Jana Chrzciciela.

Ostatnia, IV Niedziela Adwentu skupia naszą uwagę na osobie Maryi – Matki Boga.

W czasie Adwentu przypada zawsze jedna uroczystość – 8 grudnia obchodzimy uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

   

Okres Narodzenia Pańskiego     

Zaczyna się on od I Nieszporów uroczystości Narodzenia Pańskiego (wieczorem 24 grudnia) i trwa do niedzieli Chrztu Pańskiego (niedzieli po Objawieniu Pańskim).

Uroczystość Narodzenia Pańskiego ma własną oktawę – jest jakby „przedłużona” na 8 kolejnych dni (do dnia 1 stycznia włącznie):

26 grudnia obchodzi się święto św. Szczepana, pierwszego męczennika

27 grudnia obchodzi się święto św. Jana, Apostoła i Ewangelisty

28 grudnia obchodzi się święto świętych Młodzianków

29-31 grudnia są dniami oktawy Narodzenia Pańskiego

W niedzielę przypadającą w oktawie Narodzenia Pańskiego obchodzi się święto Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa

1 stycznia, w ostatnim dniu oktawy, przypada uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi.

 Niedziela między 2 a 5 stycznia to II Niedziela po Narodzeniu Pańskim.

 6 stycznia obchodzi się uroczystość Objawienia Pańskiego.

Niedziela po tym święcie to święto Chrztu Pańskiego, które kończy okres Narodzenia Pańskiego.

Wymienione wyżej okresy należą do tzw. cyklu Bożonarodzeniowego.

Podziel się z innymi:

STOP ZŁEJ MODLITWIE

Cykl artykułów ks. Przemyslawa Szewczyka, który ukazywał się podczas Adwentu 2016 na portalu deon.pl zawiera wiele cennych wskazówek, dla tych wszystkich, którzy pragną lepiej i skuteczniej się modlić. Wszyscy jesteśmy uczniami w drodze…, albo uczniami … co troszkę wagarują. Nie jesteśmy w stanie wszystkiego naraz przyswoić. Czasami trudno coś odszukać, bo nie pamiętamy, gdzie coś przeczytaliśmy czy usłyszeliśmy, a chcielibyśmy sobie to odświerzyć, przypomnieć, sprawdzić.  Dlatego postanowiłam w tej notce dać w jednym miejscu wszystkie linki do kolejnych artykułów (które cytowałam za deon.pl na blogu) , a link do tej notki zamieścić w menu. Jeśli się komuś przyda – chwała Panu.

cz.1. cenna pomoc na drodze modlitwy: http://bog-w-moim-balaganie.blog.onet.pl/2016/12/01/stop-zlej-modlitwie/ 

cz. 2. dobra modlitwa rodzi się z pragnienia nieba: http://bog-w-moim-balaganie.blog.onet.pl/2016/12/01/stop-zlej-modlitwie/  

cz. 3.  oto co ci grozi w czasie złej modlitwy: http://bog-w-moim-balaganie.blog.onet.pl/2016/12/11/stop-zlej-modlitwie-cz-3-rekolekcje-adwentowe-deon-pl/ 

cz. 4. czy taka modlitwa musi być zła: http://bog-w-moim-balaganie.blog.onet.pl/2016/12/17/stop-zlej-modlitwie-cz-4-czy-taka-modlitwa-musi-byc-zla-rekolekcje-adwentowe-deon-pl/ 

cz. 5. w ten sposób sprawdzisz skuteczność modlitwy: http://bog-w-moim-balaganie.blog.onet.pl/2016/12/23/stop-zlej-modlitwie-cz-5-w-ten-sposob-sprawdzisz-skutecznosc-modlitwy-rekolekcje-adwentowe-deon-pl/ 

Podziel się z innymi:

ERO CRAS – BĘDĘ JUTRO – PODSUMOWANIE WIELKICH ANTYFON ADWENTU

Dziś modlimy się słowami ostatniej Wielkiej Antyfony.

Na zakończenie warto zwrócić uwagę, że czytając od tyłu czyli od 23 grudnia pierwsze łacińskie litery słów Wielkich Antyfon, otrzymamy krótkie, siedmioliterowe zdanie:

ERO CRAS,

co znaczy:

będę jutro.

 

Trudno już dziś dojść do tego, czy to celowy zabieg anonimowego autora, czy też zwykły przypadek. Jedno jest pewne.

Będę jutro to przepiękna, kryjąca się w antyfonach odpowiedź Pana Jezusa na zanoszone do Niego przez cały Adwent wołanie: Marana tha! — Przyjdź Panie Jezu.

23.12 – Emmanuel

22.12 – Rex

21.12 – Oriens

20.12 – Clavis

19.12 – Radix

18.12 – Adonai

17.12 – Sapientia

Podziel się z innymi:

EMMANUEL – WIELKIE ANTYFONY ADWENTU – 23 grudnia

23 XII

O Emmanuel, Rex et legifer noster, exspectatio gentium et Salvator earum: veni ad salvandum nos, Domine Deus noster.

O Emmanuelu, nasz Królu i Prawodawco, oczekiwany Zbawicielu narodów, przyjdź, aby nas zbawić, nasz Panie i Boże.

https://www.youtube.com/watch?v=FWGM9bJR2Cs

 

Ostatnia z antyfon zaczyna się imieniem Mesjasza, zapowiedzianym przez Izajasza (7, 14), a potwierdzonym przez ewangelistę (Mt 1, 22-23). Jest On królem i prawodawcą, jak prorokuje Izajasz (33, 22): Dominus iudex noster, Dominus legifer noster, Dominus rex noster, ipse salvabit nos, Pan naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą, Pan naszym królem, On sam nas zbawi – w antyfonie mamy niemal dosłowne powtórzenie słów proroka. Pan nas zbawi, dlatego nazwany jest Zbawcą. Nazwany jest oczekiwaniem wszystkich narodów – tak Go zapowiadał już praojciec Jakub (Rdz 49, 10): berło będzie przy Judzie, dopóki nie przyjdzie Ten, który ma być posłany, a który będzie oczekiwaniem narodów (exspectatio gentium w Wulgacie).
Wreszcie, ostatnie słowa tej antyfony przypominają nam o Apokalipsie: tam Chrystus jest nazwany Panem, Bogiem naszym (4, 11) – autor Apokalipsy w ten sposób „odpowiedział” na roszczenia cezara Domicjana, który tak właśnie kazał się tytułować. Dominus et Deus noster – Kyrios kai ho Theos hemon – tytuł Chrystusa jako Syna Ojca, równego Mu, z Niego zrodzonego przed wszystkimi wiekami.

 

 

Podziel się z innymi:

KRÓL NARODÓW – 22 grudnia – Wielkie Antyfony Adwentu

22 XII

O Rex gentium, et desideratus earum, lapisque angularis, qui facis utraque unum: veni et salva hominem, quem de limo formasti.

https://www.youtube.com/watch?v=UwDdEQCtIF4

O Królu narodów, przez nie upragniony; Kamieniu węgielny Kościoła, przyjdź i zbaw człowieka, którego utworzyłeś z prochu ziemi.

Tu znowu Stary Testament zgodnie współbrzmi z Nowym. Obraz ukształtowanego z gliny człowieka kieruje naszą myśl ku Księdze Rodzaju, także do Iz 64, 7.

 Król narodów – narodów pogańskich (znowu gentes) – to wypełnienie zapowiedzi Zachariasza (14, 9), który prorokuje o Panu jako o Królu całej ziemi (por. także Ps 47, 8) i Psalmu 96, 10dicite in gentibus quia Dominus regnavit, mówcie wśród ludów [pogańskich], że Pan zakrólował. O upragnionym przez wszystkie narody Zbawcy pisze Aggeusz: veniet desideratus cunctis gentibus (2, 8).
Warto zwrócić uwagę, że ten zwrot pojawia się w liturgii IV niedzieli Adwentu i – w hymnie o świętej Dziewicy z oficjum czytań tekstów wspólnych (desideratus gentibus cuius per alvum fusus est, upragniony przez narody przez Jej łono przyszedł).

Kamień węgielny, jednoczący całą ludzkość, to z kolei obraz z Listu do Efezjan 2, 14 i 2, 20 – tym kamieniem jest Chrystus, na Nim opiera się cała budowla Kościoła. A Paweł z kolei obraz tego kamienia wziął z Psalmu 118: Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. Kamień jako część budowli – glina, z której Pan uformował człowieka, może budzić skojarzenia z cegłą, użytą do tej budowli.

Podziel się z innymi:

JAK ROZPOZNAĆ DUCHA – 8 KROKÓW – KROK 8

CO ROBIĆ GDY ZŁY DUCH PRZEJMUJE KONTROLĘ

Są takie momenty, w których szczególnie jesteśmy narażeni na wpływ złego ducha. Jak powinniśmy wtedy postępować i czego nie wolno nam robić? Kto jest naszym ratunkiem?

https://www.youtube.com/watch?v=w1_WTyoqX84 Karty „Ćwiczeń duchowych” znajdziesz na stronie Wydawnictwa WAM.   W czasie nauki rozeznawania Duchów ważną rolę odgrywają medytacje Pisma Świętego. W każdy niedzielny wieczór możesz z nami medytować na żywo pod linkiem.   Oprócz tego, w każdą środę rób z nami ignacjański rachunek sumienia. Zobacz również:

Podziel się z innymi:

WSCHÓD SŁOŃCA – WIELKIE ANTYFONY ADWENTU – 21 grudnia

21 XII

O Oriens, splendor lucis æternæ, et sol iustitiæ: veni et illumina sedentes in tenebris et umbra mortis.

 https://www.youtube.com/watch?v=HAUzuw1l-7U

O Wschodzie, blasku Światła wiecznego i Słońce sprawiedliwości, przyjdź i oświeć siedzących w mroku i cieniu śmierci.
 
 
Obraz ciemności potrzebujących światła, który pojawił się w ostatnich słowach poprzedniej antyfony, jest tutaj kontynuowany. Znowu znaleźć możemy odniesienia do Ps 107 i pieśni Zachariasza, zwłaszcza że pojawia się tutaj „Oriens”, Wschód, wschodzące słońce, tak jak w tejże pieśni, oraz błaganie o oświecenie – illumina – dokładnie ten sam czasownik jest użyty w Benedictus. Ale mamy tu też aluzje znowu do Księgi Mądrości 7, 26, gdzie Boska Mądrość jest określona jako candor lucis æternæ, blask wiecznego światła. Słońce sprawiedliwości to z kolei obraz z Księgi Malachiasza (3, 20) – ten fragment pojawia się w czytaniach modlitwy w ciągu dnia adwentowych czwartków. Wschodzące słońce – obraz szczególnie wyrazisty o tej porze roku – to wspaniale określenie Chrystusa Pana, który przecież o sobie powiedział, że jest światłością świata, a kto za Nim idzie, nie będzie błądził w ciemności. 
Podziel się z innymi: