KORONKA DO ŚWIĘTEGO MICHAŁA ARCHANIOŁA I CHÓRÓW ANIELSKICH

KORONKA DO SW. MICHAŁA ARCHANIOŁA I CHÓRÓW ANIELSKICH

 

 

Według pobożnego podania św. Michał Archanioł objawił Antoninie d´Astanc, że nabożeństwo do niego i chórów anielskich wyprasza Kościołowi szczególną pomoc z nieba. Dlatego polecił to nabożeństwo pielęgnować i rozszerzać. Oznajmił również, że gorliwe odmawianie Koronki (zwanej też Koronką do św. Michała Archanioła) zapewnia jego czcicielom:

wysłuchanie próśb zanoszonych w duchu wiary

towarzystwo Aniołów z poszczególnych chórów podczas przyjmowania Komunii św.

stałą ich opiekę w drodze życiowej

po śmierci rychłe wyzwolenie z czyśćca samych czcicieli i ich rodzin

 

 

Sposób odmawiania koronki.

 

Całujemy medal. Robimy znak krzyża, mówiąc:

 

P. Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.

W. Panie, pospiesz ku ratunkowi memu.

P. Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu.

W. Jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.

 

Na zwykłych paciorkach, pozostawiając cztery duże na koniec, modlimy się do poszczególnych chórów niebiańskich:

 

Pozdrowienie I

Na cześć   C H Ó R U    S E R A F I N Ó W

Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Serafi­nów. Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – rozpal nas ogniem doskonałej miłości. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Pozdrowienie II

Na  cześć   C H Ó R U    C H E R U B I N Ó W

Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Cherubinów, Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – udziel nam łaski opuszczenia drogi grzechu i postępowania drogą doskonałości chrześcijańskiej. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Pozdrowienie III

Na  cześć   C H Ó R U    T R O N Ó W

Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Tronów, Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – oczyść nas z mamideł pychy i wlej w serca nasze ducha prawdziwej i szczerej pokory. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Pozdrowienie IV

Na  cześć   C H Ó R U    P A N O W A Ń

Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Panowań, Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – daj nam łaskę panowania nad naszymi zmysłami i naprawienia skażonych namiętności. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Pozdrowienie V

Na  cześć   C H Ó R U    M O C A R S T W

Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Mocarstw, Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – zachowaj dusze nasze od zasadzek i pokus szatana oraz umocnij naszą chwiejną wolę. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Pozdrowienie VI

Na  cześć   C H Ó R U    P O T Ę G

 Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Potęg, Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – broń nas w walce ze złem, użycz nam zwycięstwa nad pokusami i zbaw od złego. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Pozdrowienie VII

Na  cześć   C H Ó R U    K S I Ę S T W

Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Księstw, Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – kieruj nas ku Prawdzie, napełnij nas duchem prawdziwego i szczerego posłuszeństwa. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Pozdrowienie VIII

Na  cześć   C H Ó R U    A R C H A N I O Ł Ó W

Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Archaniołów, Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – obdarz nas wytrwałością w wierze i dobrych uczynkach, abyśmy mogli osiągnąć chwałę w niebiosach. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Pozdrowienie IX

Na  cześć   C H Ó R U    A N I O Ł Ó W

Przez wstawiennictwo św. Michała Archanioła i niebiańskiego Chóru Aniołów, Panie Boże nieba i ziemi, zmiłuj się nad nami – spraw, aby Twoi Aniołowie czuwali nad nami na drogach naszego życia i abyśmy doznając od nich opieki w tym życiu, zostali zaprowadzeni do chwały wiecznej. Amen.

1 Ojcze Nasz i 3 Zdrowaś Maryjo

 

Na zakończenie, na dużych paciorkach przy medalu:

 

Na cześć św. MICHAŁA ARCHANIOŁA                  Ojcze Nasz

 

Na cześć św. GABRIELA ARCHANIOŁA                  Ojcze Nasz

 

Na cześć św. RAFAŁA ARCHANIOŁA                     Ojcze Nasz

 

Na cześć naszych ANIOŁÓW STRÓŻÓW                Ojcze Nasz

 

Wszystkie niebiańskie Chóry Aniołów, wspierajcie nas nieustannie, abyśmy Boga w Trójcy Świętej Jedynego, mogli zawsze wielbić, wiernie Mu służyć, całym sercem Go miłować i z wdzięczności ogłaszać Jego chwałę, teraz i przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Podziel się z innymi:

MODLITWY DO ŚWIĘTEGO MICHAŁA ARCHANIOŁA I EGZORCYZM

POŚWIĘCENIE SIĘ ŚW. MICHAŁOWI ARCHANIOŁOWI

 

O wielki Książę Niebieski, najwierniejszy Stróżu Kościoła, święty Michale Archaniele, oto ja, chociaż bardzo niegodny Twego oblicza, jednak ufny w Twą dobroć, powodowany potężnym wpływem Twoich modlitw i licznymi Twymi dobrodziejstwami, staję przed Tobą w towarzystwie mego Anioła Stróża i w obecności wszystkich Aniołów Niebieskich, których biorę za świadków mego nabożeństwa ku Tobie.

Ciebie dziś obieram za swego szczególnego obrońcę i orędownika. Postanawiam sobie mocno czcić Cię zawsze i usilnie szerzyć Twoją cześć. Bądź moją mocą przez całe życie, abym nigdy nie obraził Pana Boga myślą, słowem lub uczynkiem. Broń mnie przeciw wszelkim pokusom szatańskim, głównie przeciw tym, które atakują wiarę i czystość, a w godzinę śmierci uproś pokój mej duszy i zaprowadź do ojczyzny wiecznej. Amen.

 

                   (Za zgodą Kurii Metropolitalnej Warszawskiej z 25 III 1986 r., nr 1590/K/86).

 

AKT POŚWIĘCENIA Z MONTE GARGANO

 

Najchwalebniejszy Książę chórów anielskich

dzielny wojowniku Boga Najwyższego

gorliwy miłośniku Chwały Pana,

postrachu zbuntowanych Aniołów

miłości i rozkoszy wszystkich dobrych Aniołów,

Św. Michale Archaniele

pragnąc należeć do grona Twoich czcicieli

Tobie się dzisiaj oddaję.

Twojej troskliwej opiece powierzam siebie samego,

moją rodzinę i przyjaciół, moje prace oraz wszystko, co do mnie należy, a Ciebie proszę abyś przez całe moje życie wstawiał się za mną do Boga.

Wyjednaj mi przebaczenie moich grzechów, a także

łaskę umiłowania  całym sercem Boga i Jezusa Chrystusa, Najdroższego Zbawiciela, najsłodszej Matki Maryi oraz wszystkich ludzi, moich braci,

umiłowanych przez Ojca Niebieskiego i odkupionych przez Syna Bożego.

Wypraszaj mi wszelką pomoc konieczną do osiągnięcia zbawienia..

Broń mnie zawsze, a zwłaszcza w ostatniej chwili mego życia, od nieprzyjaciół duszy mojej.

Przybądź o chwalebny Archaniele, wspomagaj mnie w walce i chroń przed złym duchem. Święty Michale Archaniele zaprowadź mnie przed tron Boży, abym mógł razem z Tobą i ze wszystkimi Aniołami wyśpiewywać chwałę, cześć i uwielbienie Temu, który króluje na wieki wieków. Amen.

 

 

MODLITWA PORANNA

 

Święty Michale Archaniele, który w brzasku swego istnienia wybrałeś Boga i całkowicie oddałeś się spełnianiu Jego świętej woli. Wstaw się za mną do Stwórcy, abym dzisiaj, za Twoim przykładem, na początku nowego dnia, otwierając się na działanie Ducha Świętego, w każdej chwili dawał się Bogu, wypełniając z miłością Jego świętą wolę. Niech razem z Tobą wołam bez ustanku: Któż jak Bóg! Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

 

                     (Za zgodą Kurii Diecezji Warszawsko-Praskiej z 25 X 1994 r., nr 2352/K/94).

 

 

PROŚBA O POKORĘ

 

Święty Michale Archaniele, pogromco szatana, ducha pychy, pomóż mi zwalczyć mój egoizm, który nie chce poddać się Bogu i Jego świętej woli. Wstawiaj się za mną do Pana, abym zachwycony Bogiem wołał do Niego w każdej chwili mego życia: Któż jak Bóg! Amen.

 

 

EGZORCYZM PROSTY PORANNY

 

W imię Boga w Trójcy Jedynego, w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego, uciekajcie złe duchy z tego miejsca, nie patrzcie, nie słuchajcie, nie niszczcie i nie wprowadzajcie zamieszania do naszej pracy i naszych planów, które poddajemy zbawczemu projektowi Boga. Nasz Bóg jest waszym Panem i rozkazuje wam: oddalcie się i nie wracajcie więcej tutaj. Amen.

 

Boże, Najwyższy nasz Panie, Twoją Boską mocą uczyń nas niewidzialnymi dla naszych wrogów!

Święty Michale Archaniele, który wraz z Aniołami zwyciężyłeś szatana w niebie, dopomóż nam zwyciężyć go na ziemi.

 

                         (Za zgodą Kurii Diecezji Warszawsko-Praskiej z 8 II1993 r., nr 184/K/93).

 

 

MODLITWA DO ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA

 

 Święty Michale Archaniele! Wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Wodzu niebieskich zastępów, szatana i inne złe duchy, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen.

Podziel się z innymi:

MODLITWA DO ŚWIĘTEGO GABRIELA ARCHANIOŁA

Święty Gabrielu Archaniele, który byłeś zawsze zwiastunem dobrej nowiny, dopomagaj nam do spokojnego przyjmowania wszelkich wieści. Byśmy nigdy nie ulegali panice,  a zawsze umieli zaufać Bogu, którego łaską jesteśmy umocnieni. Przyczyniaj się także do tego, aby oznajmiana nam prawda stawała się dla nas jasna i zrozumiała, byśmy umieli przyjąć to, co Bóg w swej dobroci nam objawia.

Amen

Podziel się z innymi:

MODLITWA DO ŚWIĘTEGO RAFAŁA ARCHANIOŁA

Święty Rafale Archaniele,

który czuwasz przed majestatem Bożym i z polecenia Stwórcy,

byłeś przewodnikiem w niebezpiecznej wędrówce Tobiasza.

Czuwaj nad drogami naszego życia,

ostrzegaj przed niebezpieczeństwami jakie nas zgubić mogą .

Ty odpędzałeś demony i uzdrawiałeś mocą Bożą.

Broń nas przed uległością złu,

a gdy zdrowie i życie nasze zagrożone będzie,

wstawiaj się za nami u Boga,

przedstawiaj nasze sprawy i bądź nam pomocny.

Amen.

Podziel się z innymi:

LITANIA DO ŚWIĘTYCH ARCHANIOŁÓW MICHAŁA, GABRIELA, RAFAŁA

Litania do św.św. Michała, Gabriela i Rafała

 

Panie, zmiłuj się nad nami!

Chryste, zmiłuj się nad nami!

Panie, zmiłuj się nad nami!

Chryste, usłysz nas!

Chryste, wysłuchaj nas!

 

Ojcze z nieba, Boże, Stworzycielu wszystkich duchów, zmiłuj się nad nami!

Synu, Odkupicielu świata, Boże, na którego patrzeć pragną aniołowie, zmiłuj się nad nami!

Duchu Święty, Boże, radości duchów błogosławionych, który uświęcasz dusze, zmiłuj się nad nami!

Święta Trójco Jedyny Boże, chwało świętych aniołów, zmiłuj się nad nami!

Święta Maryjo, Królowo duchów niebieskich; módl się za nami.

Święty Michale, książę zastępu wiecznego;

Wodzu aniołów pokoju;

Najmocniejszy w walce;

Pogromco pradawnego węża;

Odwieczny obrońco ludu Bożego;

Któryś wygnał z nieba Lucyfera i jego popleczników;

Który przyjmujesz odchodzące dusze i prowadzisz je do raju;

Pocieszenie wiernych,

Opiekunie tych, którzy oddali się tobie;

Święty Gabrielu, któryś objawił Danielowi tajemnice Boskie;

Który zapowiedziałeś narodziny i misję Św. Jana Chrzciciela;

Który zwiastowałeś Wcielenie Słowa;

Stróżu Najświętszej Panienki;

Czuwający nad dzieciństwem Zbawiciela

Który pocieszałeś Chrystusa w chwilach męki;

Wierny sługo Chrystusa;

Święty Rafale, aniele zdrowia;

Święty Rafale, jeden z siedmiu duchów stojących przy Tronie Boga;

Wierny przewodniku Tobiasza;

Który zmusiłeś diabła do ucieczki;

Orędowniku naszych modlitw przed Panem;

Uzdrowicielu ślepego;

Wspomożycielu w strapieniu;

Pocieszycielu w trudach;

Niosący radość twym wiernym podopiecznym.

Święty Michale, Gabrielu i Rafale, módlcie się za nami.

 

Jezu Chryste, błogosławieństwo aniołów, przepuść nam!

Jezu Chryste, chwało duchów niebieskich, wysłuchaj nas!

Jezu Chryste, ozdobo wiecznych zastępów, zmiłuj się nad nami!

 

Do Św. Michała

Boże, który sprawiłeś, że błogosławiony Michał, Twój Archanioł, zwyciężył pysznego Lucyfera i nikczemne duchy, błagamy Ciebie, byśmy walcząc pod Krzyżem i za swoje przyjmując dewizę: Któż jak Bóg!?, zwyciężyli wszy­stkich naszych wrogów, pokonali wszelkie przeszkody i uporządkowali nasz żywot zgodnie z Twoją wolą i przykazaniami. Przez Jezusa Chrystusa, Pana Nszego. Amen.

 

Do Św. Gabriela

Boże, orędowniku zbawienia ludzkości, który posłałeś błogosławionego Gabriela, stojącego przed Twoim tronem, by zwiastował prześwietnej Dziewicy tajemnicę wejścia Twojego błogosławionego Syna w ciało człowiecze, błagamy Ciebie, byśmy poprzez jego wstawiennictwo zyskali pomoc w każdej naszej potrzebie, duchowej i doczesnej. Przez Jezusa Chrystusa, Pana Naszego. Amen.

 

Do Św. Rafała

Boże, który w swej niewysłowionej dobroci uczyniłeś bło­gosławionego Rafała przewodnikiem wiernych w ich wędrówkach, pokornie prosimy Cię, by poprowadził on nas na drodze zbawienia i byśmy doświadczyli jego pomocy w chorobie duszy. Przez Jezusa Chrystusa, Pana Naszego. Amen

Podziel się z innymi:

KULT ANIOŁÓW

Kalendarz liturgiczny na przełomie września i października przypomina nam o istnieniu aniołów. Są to istoty duchowe, niematerialne, nie mające ciała. U ludzi dusza połączona z ciałem stanowi osobę. U aniołów osobą jest sam duch. Duchową naturę aniołów potwierdza szereg soborów powszechnych, jak np.: laterański IV (1215), lyoński II (1274), florencki (1431-1435) czy watykański I (1879-1870). Istnienie aniołów należy do prawd naszej wiary. Pośredniczą oni między Bogiem i ludźmi. Występują nie tylko w chrześcijaństwie i judaizmie, ale także w islamie i religiach staroirańskich.

Wedle bł. Jana Dunsa Szkota, Bóg na początku świata stworzył nieskończoną liczbę aniołów. Według Biblii liczba aniołów jest ogromna: „Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim” (Dn 7, 10). „Przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów…” (Hbr 12, 22). „I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga” (Łk 2, 13). „I słyszałem głos wielu aniołów dokoła tronu… a liczba ich była miriady miriad i tysiące tysięcy” (Ap 5, 11).
Znamy te anioły, które miały jakieś zlecenie dane ze względu na Chrystusa czy też wobec ludzi. Na podstawie Pisma św. możemy podzielić anioły na chóry. Ten teologiczny podział przyjmuje za kryterium stan natury, łaski i chwały.

Nazwy aniołom nadał Dionizy Areopagita. Serafini (Iz 6, 2), Cherubini (Rdz 3, 24; Iz 37, 16; Ez 10, 3) i Trony (Kol 1, 16) to ci, którzy bezpośrednio wpatrują sią w twarz Boga, dla uwielbienia Boga. Kolejne chóry to Panowania (Kol 1, 16), które uczestniczą z polecenia Bożego w Jego mocy i wykonują polecone im zadania. Potem są same Moce (Ef 1, 20-21), które rozumieją, co dzieje się między istotą a działaniem każdego bytu. Po Mocach są Władze (Kol 1, 16), które wszelkie czynności ludzkie kierują do Boga. Kolejny chór to Księstwa (Kol 1, 16) które pomagają w zarządzeniu, wreszcie Archaniołowie (2 Tes 4, 15) i Aniołowie(Rz 8, 38).

Archaniołowie zajmują się sprawami, które dotyczą społeczności czy większej liczby ludzi. Powołani są do zajmowania się sprawami ważnymi dla tych grup osób. Stąd ich pozycja jest istotna.

Michał, Gabriel i Rafał – to jedyni aniołowie, jakich znamy z imienia. Aniołowie są wspomniani w Piśmie świętym Starego i Nowego Testamentu aż 222 razy.Bóg stawia anioły u wrót raju (Rdz 3, 24); aniołowie nawiedzają Abrahama (Rdz 16, 9), wyprowadzają Lota i jego córki z pożaru Sodomy (Rdz 19, 1); anioł nie pozwala Abrahamowi zabić jego syna Izaaka (Rdz 22, 11). Jakub widzi we śnie drabinę pełną aniołów zstępujących na ziemię z nieba i wstępujących do nieba z ziemi (Rdz 28), anioł wiedzie naród wybrany do ziemi obiecanej (Wj 14, 19), ratuje od śmierci młodzieńców w piecu ognistym (Dn 3, 49-50) i Daniela od pożarcia przez lwy (Dn 6, 22), karze dotkliwą chłostą Heliodora w świątyni za świętokradztwo (2 Mch 3, 7-35); aniołowie wspierają wojska Izraela w bitwie z Syryjczykami (2 Mch 10, 6-29) Czasem aniołowie są groźni: Bóg posyła anioła, który zabija wszystko pierworodne Egipcjan.

Także w Nowym Testamencie wielokrotnie występują aniołowie. Archanioł Gabriel zwiastuje Zachariaszowi narodzenie Jana Chrzciciela (Łk 1, 11), a Maryi Pannie poczęcie Syna Bożego (Łk 1, 28); aniołowie śpiewają przy Jego narodzinach i sprowadzają pasterzy do stajenki (Łk 2, 13); ostrzegają Mędrców ze Wschodu przed Herodem (Mt 2, 12-13). Anioł objawia św. Józefowi tajemnicę Wcielenia (Mt 1, 20) i każe uciekać Świętej Rodzinie do Egiptu. Aniołowie służą Jezusowi w czasie czterdziestu dni kuszenia (Mt 4, 11), anioł pociesza Chrystusa i pokrzepia Go przed męką w Ogrodzie Oliwnym (Łk 22,43), przy grobie Jezusowym aniołowie zapewniają o Jego zmartwychwstaniu (Łk 28, 2), a przy wniebowstąpieniu zapowiadają Jego powtórne przyjście w chwale (Dz 1, 10). Anioł Pański wybawia Apostołów z więzienia (Dz 4, 17-25), przyprowadza diakona Filipa na drogę w kierunku Gazy (Dz 8,26), ratuje św. Piotra z więzienia od niechybnej śmierci (Dz 12,1-17).

Także sam Chrystus mówi o aniołach: ”Powiadam wam, radość powstaje u aniołów Bożych z jednego grzesznika, który się nawraca” (Łk 15, 10). Zaznacza, że to aniołowie zwołają ludzi na Sąd Ostateczny, a On, jako Sędzia, zjawi się tam otoczony aniołami.
Warto poznać także nauczanie Katechizmu Kościoła Katolickiego o aniołach:

Jako stworzenia czysto duchowe aniołowie posiadają rozum i wolę: są stworzeniami osobowymi i nieśmiertelnymi (por. Łk 20, 36), przewyższają doskonałością wszystkie stworzenia widzialne. Świadczy o tym blask ich chwały (por. Dn 10, 9-12).
W liturgii Kościół łączy się z aniołami, by uwielbiać trzykroć świętego Boga (Mszał Rzymski, „Sanctus”); przywołuje ich obecność (w „Pokornie Cię prosimy…” z Kanonu rzymskiego, w „Niech aniołowie zawiodą cię do raju…” w liturgii pogrzebowej lub w „Hymnie cherubinów” w liturgii bizantyjskiej) oraz czci szczególnie pamięć niektórych aniołów (św. Michała, św. Gabriela, św. Rafała, Aniołów Stróżów).

Życie ludzkie od dzieciństwa (por. Mt 18, 10) aż do zgonu (por. Łk 16, 22) jest otoczone opieką (por. Ps 34, 8; 91, 10-13) i wstawiennictwem (por. Hi 33, 23-24; Za 1, 12; Tb 12, 12) aniołów. ”Każdy wierny ma u swego boku anioła jako opiekuna i stróża, by prowadził go do życia” (św. Bazyli Wielki). Już na ziemi życie chrześcijańskie uczestniczy – przez wiarę – w błogosławionej wspólnocie aniołów i ludzi, zjednoczonych w Bogu.

2 października w Kościele wspominamy naszych Aniołów Stróżów. Według teologii opieka Anioła Stróża rozpoczyna się z chwilą narodzenia człowieka, a kończy z chwilą jego śmierci. Kult Aniołów Stróżów rozwinął się – za naukami św. Pawła Apostoła, św. Cypriana, św. Bazylego, św. Ambrożego, św. Hieronima, św. Augustyna i wielu innych świętych – już w średniowieczu. Do grona świętych, którzy szczególnie czcili aniołów, należeli m.in. św. Bernard z Clairvaux, św. Stanisław Kostka, św. Franciszek Salezy czy św. Jan Bosko. Święto Aniołów Stróżów istnieje w kalendarzu od XVI wieku – po raz pierwszy pojawiło się ono w Hiszpanii i Francji.

Wspomnienie Aniołów Stróżów, które obchodzimy co roku 2 października, przypomina nam o Bożej interwencji w dzieje człowieka, dokonującej się poprzez Aniołów. Oni otrzymali misję, by nas prowadzić, ochraniać, upominać, pomagać w nawróceniu, wspierać w wykonywaniu powierzonych nam zadań, bronić w momentach niebezpieczeństw i pokus.

Nasz Anioł Stróż jest uosobieniem Opatrzności Bożej w stosunku do każdego z nas osobno. Od pierwszej chwili naszego życia na ziemi do niego należy przewidywanie i usuwanie rozlicznych niebezpieczeństw, które zewsząd nam zagrażają, a które mogłyby nam przeszkodzić w osiągnięciu celu, dla którego zostaliśmy stworzeni. Zanoszą nasze modlitwy do Boga i wstawiając się za nami, przyczyniają się do naszego zbawienia.

Pierwszą i najniższą posługą Anioła Stróża jest usuwanie wszystkiego, co może zaszkodzić zdrowiu i zagrozić życiu powierzonego mu człowieka. Następną posługą jest uświadamianie duszy szatańskich pułapek. Potem najszlachetniejsze i najważniejsze posługi to oświecanie, pouczanie i zachęcanie do godnego życia. Gdy jednak mimo tak czułej opieki człowiek upadnie, Anioł Stróż nie opuści go, ale będzie błagał Boga o łaskę nawrócenia, bowiem Anioł Stróż niczego tak nie pragnie, jak nawrócenia grzesznika (por. Łk 15, 7). Jedną z wielkich łask, jakie Anioł Stróż może wyświadczyć człowiekowi, jest pouczenie o zbliżającej się śmierci.
Wprawdzie Anioł Stróż z polecenia Bożego zawsze jest gotów nieść nam wszelkiego rodzaju pomoc, ale prawdą jest również, że kto prosi, ten otrzymuje. Częste zwracanie się do anioła, częsta do niego modlitwa, niejako podwaja jego czujność i dobroć dla nas. Kto częściej się modli, ten więcej otrzymuje dobrodziejstw z jego ręki.

Podziel się z innymi:

ŚWIĘCI ARCHANIOŁOWIE MICHAŁ, GABRIEL I RAFAŁ

ŚWIĘCI ARCHANIOŁOWIE MICHAŁ, GABRIEL I RAFAŁ 

29 września

Aniołowie są istotami ze swej natury różnymi od ludzi. Należą do stworzeń, są nam bliscy, dlatego Kościół obchodzi ich święto. Do ostatniej reformy kalendarza kościelnego (z 14 lutego 1969 r.) istniały trzy odrębne święta: św. Michała czczono 29 września, św. Gabriela – 24 marca, a św. Rafała – 24 października. Obecnie wszyscy trzej archaniołowie są czczeni wspólnie.

Archanioł Michał depcze bestięW tradycji chrześcijańskiej Michał to pierwszy i najważniejszy spośród aniołów (Dn 10, 13; 12, 1; Ap 12, 7 nn), obdarzony przez Boga szczególnym zaufaniem.
Hebrajskie imię Mika’el znaczy „Któż jak Bóg”.Według tradycji, kiedy Lucyfer zbuntował się przeciwko Bogu i do buntu namówił część aniołów, Archanioł Michał miał wystąpić i z okrzykiem „Któż jak Bóg” wypowiedzieć wojnę szatanom.
W Piśmie świętym pięć razy jest mowa o Michale. W księdze Daniela jest nazwany „jednym z przedniejszych książąt nieba” (Dn 13, 21) oraz „obrońcą ludu izraelskiego” (Dn 12, 1). Św. Jan Apostoł określa go w Apokalipsie jako stojącego na czele duchów niebieskich, walczącego z szatanem (Ap 12, 7). Św. Juda Apostoł podaje, że jemu właśnie zostało zlecone, by strzegł ciała Mojżesza po jego śmierci (Jud 9). Św. Paweł Apostoł również o nim wspomina (2 Tes 4, 16). Jest uważany za anioła sprawiedliwości i sądu, łaski i zmiłowania. Jeszcze bardziej znaczenie św. Michała akcentują księgi apokryficzne: Księga Henocha, Apokalipsa Barucha czyApokalipsa Mojżesza, w których Michał występuje jako najważniejsza osoba po Panu Bogu, jako wykonawca planów Bożych odnośnie ziemi, rodzaju ludzkiego i Izraela. Michał jest księciem aniołów, jest aniołem sądu i Bożych kar, ale też aniołem Bożego miłosierdzia. Pisarze wczesnochrześcijańscy przypisują mu wiele ze wspomnianych atrybutów; uważają go za anioła od szczególnie ważnych zleceń Bożych. Piszą o nim m.in. Tertulian, Orygenes, Hermas i Didymus. Jako praepositus paradisi ma ważyć dusze na Sądzie Ostatecznym. Jest czczony jako obrońca Ludu Bożego i dlatego Kościół, spadkobierca Izraela, czci go jako swego opiekuna. Papież Leon XIII ustanowił osobną modlitwę, którą kapłani odmawiali po Mszy świętej z ludem do św. Michała o opiekę nad Kościołem.
Kult św. Michała Archanioła jest w chrześcijaństwie bardzo dawny i żywy. Sięga on wieku II. Symeon Metafrast pisze, że we Frygii, w Małej Azji, św. Michał miał się objawić w Cheretopa i na pamiątkę zostawić cudowne źródło, do którego śpieszyły liczne rzesze pielgrzymów. Podobne sanktuarium było w Chone, w osadzie odległej 4 km od Kolosów, które nosiło nazwę „Michelion”. W Konstantynopolu kult św. Michała był tak żywy, że posiadał on tam już w VI w. aż 10 poświęconych sobie kościołów, a w IX w. kościołów i klasztorów pod jego wezwaniem było tam już 15. Sozomenos i Nicefor wspominają, że nad Bosforem istniało sanktuarium św. Michała, założone przez cesarza Konstantyna (w. IV). W samym zaś Konstantynopolu w V w. istniał obraz św. Michała, czczony jako cudowny w jednym z klasztorów pod jego imieniem. Liczni pielgrzymi zabierali ze sobą cząstkę oliwy z lampy płonącej przed tym obrazem, gdyż według ich opinii miała ona własności lecznicze. W Etiopii każdy 12. dzień miesiąca był poświęcony św. Michałowi.
W Polsce powstały dwa zgromadzenia zakonne pod wezwaniem św. Michała: męskie (michalitów) i żeńskie (michalitek), założone przez błogosławionego Bronisława Markiewicza (+ 1912, beatyfikowanego przez kard. Józefa Glempa w Warszawie w czerwcu 2005 r.).
Św. Michał Archanioł jest patronem Cesarstwa Rzymskiego, Anglii, Austrii, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Węgier i Małopolski; diecezji łomżyńskiej; Amsterdamu, Łańcuta, Sanoka i Mszany Dolnej; ponadto także mierniczych, radiologów, rytowników, szermierzy, szlifierzy, złotników, żołnierzy. Przyzywany jest także jako opiekun dobrej śmierci.

W ikonografii św. Michał Archanioł przedstawiany jest w tunice i paliuszu, w szacie władcy, jako wojownik w zbroi. Skrzydła św. Michała są najczęściej białe, niekiedy pawie. Włosy upięte opaską lub diademem. Jego atrybutami są: globus, krzyż, laska, lanca, miecz, oszczep, puklerz, szatan w postaci smoka u nóg lub skrępowany, tarcza z napisem: Quis ut Deus – „Któż jak Bóg”, waga.

Archanioł Gabriel zwiastuje Maryi wolę BożąGabriel po raz pierwszy pojawia się pod tym imieniem w Księdze Daniela (Dn 8, 15-26; 9, 21-27). W pierwszym wypadku wyjaśnia Danielowi znaczenie tajemniczej wizji barana i kozła, ilustrującej podbój przez Grecję potężnych państw Medów i Persów; w drugim wypadku archanioł Gabriel wyjaśnia prorokowi Danielowi przepowiednię Jeremiasza o 70 tygodniach lat.Imię „Gabriel” znaczy tyle, co „mąż Boży” albo „wojownik Boży”. W tradycji chrześcijańskiej (Łk 1, 11-20. 26-31) przynosi Dobrą Nowinę. Ukazuje się Zachariaszowi zapowiadając mu narodziny syna Jana Chrzciciela. Zwiastuje także Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego.
Według niektórych pisarzy kościelnych Gabriel był aniołem stróżem Świętej Rodziny. Przychodził w snach do Józefa (Mt 1, 20-24; 2, 13; 2, 19-20). Miał być aniołem pocieszenia w Ogrójcu (Łk 22, 43) oraz zwiastunem przy zmartwychwstaniu Pana Jezusa (Mt 28, 5-6) i przy Jego wniebowstąpieniu (Dz 1, 10). Niemal wszystkie obrządki w Kościele uroczystość św. Gabriela mają w swojej liturgii tuż przed lub tuż po uroczystości Zwiastowania. Tak było również w liturgii rzymskiej do roku 1969; czczono go wówczas 24 marca, w przeddzień uroczystości Zwiastowania. Na Zachodzie osobne święto św. Gabriela przyjęło się dopiero w wieku X. Papież Benedykt XV w roku 1921 rozszerzył je z lokalnego na ogólnokościelne. Pius XII 1 kwietnia 1951 r. ogłosił św. Gabriela patronem telegrafu, telefonu, radia i telewizji. Św. Gabriel jest ponadto czczony jako patron dyplomatów, filatelistów, posłańców i pocztowców. W 1705 roku św. Ludwik Grignion de Montfort założył rodzinę zakonną pod nazwą Braci św. Gabriela. Zajmują się oni głównie opieką nad głuchymi i niewidomymi.

W ikonografii św. Gabriel Archanioł występuje niekiedy jako młodzieniec, przeważnie uskrzydlony i z nimbem. Odziany w tunikę i paliusz, czasami nosi szaty liturgiczne. Na włosach ma przepaskę lub diadem. Jego skrzydła bywają z pawich piór. Szczególnie ulubioną sceną, w której jest przedstawiany w ciągu wieków, jest Zwiastowanie. Niekiedy przekazuje Maryi jako herold Boży zapieczętowany list lub zwój. Za atrybut służy mu berło, lilia, gałązka palmy lub oliwki.

Archanioł Rafał prowadzi TobiaszaRafał przedstawił się w Księdze Tobiasza, iż jest jednym z „siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat Pański” (Tb 12, 15). Występuje w niej pod postacią ludzką, przybiera pospolite imię Azariasz i ofiarowuje młodemu Tobiaszowi wędrującemu z Niniwy do Rega w Medii swoje towarzystwo i opiekę. Ratuje go z wielu niebezpiecznych przygód, przepędza demona Asmodeusza, uzdrawia niewidomego ojca Tobiasza. Hebrajskie imię Rafael oznacza „Bóg uleczył”.
Ponieważ zbyt pochopnie używano imion, które siedmiu archaniołom nadały apokryfy żydowskie, dlatego synody w Laodycei (361) i w Rzymie (492 i 745) zakazały ich nadawania. Pozwoliły natomiast nadawać imiona Michała, Gabriela i Rafała, gdyż o tych wyraźnie mamy wzmianki w Piśmie świętym. W VII w. istniał już w Wenecji kościół ku czci św. Rafała. W tym samym wieku miasto Kordoba w Hiszpanii ogłosiło go swoim patronem.
Św. Rafał Archanioł ukazuje dobroć Opatrzności. Pobożność ludowa widzi w nim prawzór Anioła Stróża. Jest czczony jako patron aptekarzy, chorych, lekarzy, emigrantów, pielgrzymów, podróżujących, uciekinierów, wędrowców i żeglarzy.

W ikonografii św. Rafał Archanioł przedstawiany jest jako młodzieniec bez zarostu w typowym stroju anioła – tunice i chlamidzie. Jego atrybutami są: krzyż, laska pielgrzyma, niekiedy ryba i naczynie. W ujęciu bizantyjskim ukazywany jest z berłem i globem.

Podziel się z innymi:

NOWENNA DO MATKI BOŻEJ RÓŻAŃCOWEJ

NOWENNA DO MATKI BOŻEJ RÓŻAŃCOWEJ

(Codziennie można dodać własną intencję)

 

Dzień pierwszy – 28 września

W intencji Kościoła i jego apostolskiej misji

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Dzień drugi – 29 września

O otwartość ludzi na łaskę wiary

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Dzień trzeci – 30 września

O wytrwałość w cnotach dla wierzących w Jezusa

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Dzień czwarty – 1 października

O łaskę pokoju dla ludzkich serc i świata

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Dzień piąty – 2 października

O sprawiedliwość społeczną i pojednanie

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Dzień szósty – 3 października

W intencji chorych, cierpiących i bezrobotnych

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Dzień siódmy – 4 października

O miłość w rodzinach i między narodami

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Dzień ósmy – 5 października

O nawrócenie grzeszników

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Dzień dziewiąty – 6 października

O zaniechanie przemocy i prześladowań

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Módlmy się:

Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Matkę, aby nas nieustannie wspierała w drodze ku świętości i życiu wiecznemu, spraw, abyśmy czcząc Ją jako Królową Różańca Świętego, mogli wraz z Nią i pod Jej przewodnictwem codziennie owocnie zgłębiać tajemnice naszego zbawienia i dojść tam, gdzie nas oczekujesz. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Podziel się z innymi:

ZGORSZENIE

XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA, ROK B

Brewiarz – XXVI Tydzień zwykły , II tydzień psałterza

 

Kolekta

Boże, Ty przez przebaczenie i litość najpełniej okazujesz swoją wszechmoc, udzielaj nam nieustannie swojej łaski,  abyśmy dążąc do obiecanego nam nieba stali się uczestnikami szczęścia wiecznego. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego,  Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

Czytanie pierwsze  Lb 11, 25-29

Czytanie z Księgi Liczb. Pan zstąpił w obłoku i mówił z Mojżeszem. Wziął z ducha, który był w nim, i przekazał go owym siedemdziesięciu starszym. A gdy spoczął na nich duch, wpadli w uniesienie prorockie. Nie powtórzyło się to jednak.

Dwóch mężów pozostało w obozie. Jeden nazywał się Eldad, a drugi Medad. Na nich też zstąpił duch, bo należeli do wezwanych, tylko nie przyszli do namiotu. Wpadli więc w obozie w uniesienie prorockie.

Przybiegł młodzieniec i doniósł Mojżeszowi: „Eldad i Medad wpadli w obozie w uniesienie prorockie”. Jozue, syn Nuna, który od młodości swojej był w służbie Mojżesza, zabrał głos i rzekł: „Mojżeszu, panie mój, zabroń im”. Ale Mojżesz odparł: „Czyż zazdrosny jesteś o mnie? Oby tak cały lud Pana prorokował, oby mu dał Pan swego ducha”.

 

Psalm Ps 19, 8. 10. 12-14

Refren: Nakazy Pana są radością serca.

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę,

świadectwo Pana niezawodne, uczy prostaczka mądrości.

Bojaźń Pańska jest szczera i trwa na wieki,

sądy Pana prawdziwe, a wszystkie razem słuszne.

Refren: Nakazy Pana są radością serca.

Zważa na nie Twój sługa

i nagrodę otrzyma za ich przestrzeganie.

Kto jednak widzi swoje błędy?

Oczyść mnie z błędów, które są dla mnie skryte.

Refren: Nakazy Pana są radością serca.

Także od pychy broń swojego sługę,

by nie panowała nade mną.

Wtedy będę bez skazy

i wolny od wielkiego występku.

Refren: Nakazy Pana są radością serca.

 

Czytanie drugie Jk 5, 1-6

Czytanie z Listu św. Jakuba Apostoła. Teraz wy, bogacze, zapłaczcie wśród narzekań na utrapienia, jakie was czekają. Bogactwo wasze zbutwiało, szaty wasze stały się żerem dla moli, złoto wasze i srebro zardzewiało, a rdza ich będzie świadectwem przeciw wam i toczyć będzie ciała wasze niby ogień. Zebraliście w dniach ostatecznych skarby.

Oto woła zapłata robotników, żniwiarzy pól waszych, którą zatrzymaliście, a krzyk ich doszedł do uszu Pana Zastępów. Żyliście beztrosko na ziemi i wśród dostatków tuczyliście serca wasze w dniu rzezi. Potępiliście i zabiliście sprawiedliwego: nie stawia wam oporu.

 

 

 

Ewangelia Mk 9, 38-43. 45. 47-48

Słowa Ewangelii według św. Marka. Jan powiedział do Jezusa: „Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi z nami, jak w Twoje imię wyrzucał złe duchy; i zabranialiśmy mu, bo nie chodził z nami”.

Lecz Jezus odrzekł: „Nie zabraniajcie mu, bo nikt, kto czyni cuda w imię moje, nie będzie mógł zaraz źle mówić o Mnie. Kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami.

Kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.

Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu byłoby lepiej uwiązać kamień młyński u szyi i wrzucić go w morze.

Jeśli twoja ręka dla ciebie jest powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia wiecznego, niż z dwiema rękami pójść do piekła w ogień nieugaszony. I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie chromym wejść do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do piekła. Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła, gdzie robak ich nie umiera i ogień nie gaśnie”.

 

Dziś słyszymy słowa Pana ” kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami.„

Warto zapamiętać te słowa. Zbyt często ludzie używają drugiego, podobnego zdania i jeszcze twierdzą, że pochodzi ono z Ewangelii.. To drugie zdanie brzmi „kto nie jest z nami, ten jest przeciwko nam„. Niby bardzo podobne zdania, ale niosące w sobie jakże różne znaczenie. O ile pierwsze zdanie prowadzi do pokojowej koegzystencji, szacunku dla drugiej osoby; to drugie nawołuje do ustanowienia granicy podziału, niechęci, wrogości. O ile pierwsze zdanie – łączy to drugie zdanie – dzieli. Warto od czasu do czasu sprawdzać popularne powiedzenia pochodzące według mówców jakoby z  Ewangelii, aby nie dać się zmanipulować.

 

Zgorszenie. Ewangeliczne znaczenie tego słowa oznacza, zagrożenie zbawienia, wstrząs dla wiary. Użyte tu słowo oznacza dokładnie przeszkodę, zasadzkę, pułapkę. Ten kto wywołuje zgorszenie, chce złapać kogoś w pułapkę, odwieźć go od wiary, utrudnić mu drogę do Jezusa.

Kim są maluczcy? Nie chodzi tu o dzieci. Są to słabi i chwiejni członkowie wspólnoty, najbardziej pokorni, prości i bezbronni bracia i siostry. Nie są to ci maluczcy „którzy samych siebie uważają za jedynych prawdziwie wierzących i narzucają swoją wiarę wszystkim innym” (E. Schweizer).

Wiara ludzi prostych jest tak wielkim dobrem, że nikt bezkarnie nie może go niszczyć. Trzeba podkreślić, że Jezus nie zabrania zastanawiać się nad wiarą i dyskutować nad związanymi z nią problemami. Groźba Jezusa skierowana jest do tych, którzy świadomie odciągają innych od wiary w Niego.

Poza zgorszeniem wywołanym przez innych jest też inne zgorszenie, które rodzi się w naszym wnętrzu. Zbawienie, naśladowanie stawiają radykalne wymagania, dlatego trzeba być gotowym na każdą ofiarę, na każde wyrzeczenie. To, że nic nie jest cenniejsze od zbawienie ilustruje obraz utraty najbardziej cennych członków ciała. Nie wolno jednak sądzić, że Pan Jezus zachęca do okaleczania się dla uniknięcia grzechu. Wszak człowiek chromy czy jednooki także może grzeszyć. Panu chodzi o życie a nie o okaleczanie fizyczne. Chodzi o wyzwolenie się z tego wszystkiego co przeszkadza w komunii z Bogiem. Każdy podążający za Panem, musi mieć dość odwagi, aby dokonać owych bolesnych wewnętrznych cięć od swoich nieuporządkowanych przywiązań, od swoich zdefiniowanych wad i nieszczerości.

Są ludzie, którzy gorszą maluczkich – małych.

Ale i mali mogą gorszyć tych którzy szukają, cierpią, uczciwie próbują. Jest tak wówczas gdy uczniowie, zamiast zdecydowanie podążać za Mistrzem, zatrzymują się w drodze, spierają się o pierwszeństwo, zawzięcie dyskutują nad akademickimi kwestiami, zajmują się rzeczami nieważnymi, zadowalają się półśrodkami, nie potrafią całkowicie stanąć po stronie Ewangelii.

W takim przypadku stają się zagrożeniem, przeszkodą, zawadą, utrudniają drogę. Stoją na drodze i nie pozwalają zbliżyć się innym do Chrystusa.

Są też tacy maluczcy, którzy w rzeczywistości nie są mali, których wiara jest wszystkim innym, ale nie wiarą. Bardziej niż do Mistrza przywiązani są do własnej mentalności, do przyzwyczajeń, do wygody. Kiedy oni będą mówić o zgorszeniu, nie trzeba się tym zbytnio przejmować. W ich ustach obrona wiary jest tylko sposobem na zarzucenie innym powolnego kroku, rutynowych gestów, bezruchu, nudy. W tym przypadku zgorszenie ma polegać na tym, że nie traktuje się ich poważnie, ale idzie dalej niezależnie od ich krzyków. Być może dzięki temu dadzą się popchnąć do przodu.

Kto wie ile osób sama zgorszyłam i zapewne nadal gorszę. Mam tego świadomość i odczuwam z tego powodu ból i żal. Ale i ja sama czasem jestem zgorszona. Jestem, zgorszona tymi, którzy (które) przedstawiają siebie (bardzo pokornie) jako modele do naśladowania, modele pobożności, uczciwości, wiary, ofiarności. Są nieskazitelni, bez zarzutu. Nie zdarza się im żadne uchybienie w dziedzinie moralności, w ich ortodoksji nie ma żadnej szczeliny. Nic nie narusza ich spokoju, nic nie wywołuje wyrzutów sumienia. Zależy im na nawróceniu – ale na nawróceniu innych, nie swoim. Przekonaliby mnie gdyby choć raz powiedzieli nie wiem, nie jestem pewien. Ich zadziwiająca pewność siebie, pewność że są po właściwej stronie, budzi we mnie sprzeciw i intuicyjne przeczucie obłudy i fałszu. Na szczęście nie spotkałam zbyt wiele takich osób w swoim życiu.

 

Błogosławionego Dnia Pańskiego.

Podziel się z innymi:

BEATYFIKACJA KLARY SZCZĘSNEJ

Matka Klara Szczęsna – pierwsza sercanka została ogłoszona błogosławioną.

Dziś w sanktuarium św. Jana Pawła II odbyła się msza święta beatyfikacyjna współzałożycielki Zgromadzenia Służebnic Serca Jezusowego – Sióstr Sercanek. Wspomnienie nowej polskiej błogosławionej wyznaczono na dzień 7 lutego – dzień jej narodzin dla nieba. Uroczystej mszy świętej przewodniczył legat papieski kard. Angelo Amato prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. 

Podczas Eucharystii przywołano wielokrotnie czynną miłość matki Klary do Boga i bliźniego, umiłowanie woli Bożej we wszystkim i jej wielką pokorę. Wszystko dla Serca Jezusowego to było jej życiowe motto. 

https://www.sercanki.org.pl/wszystko-dla-serca-juzusowego—program–ycia-m.-klary.html
Wszystko dla Serca Jezusowego – program życia m. Klary
 
 
 
W życiu duchowym m. Klary Ludwiki Szczęsnej fascynuje doskonała harmonia – wszystko jest bardzo proste, konsekwentne, zgodne z teologiczną definicją charyzmatu i duchowości Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, określonych w Konstytucjach. W tej prostocie i harmonii leży sekret jej wielkości.
 
 
Od najwcześniejszych lat Ludwika Szczęsna wzrastała w atmosferze maryjnej pobożności. Maryja też w swej bezwarunkowej odpowiedzi na Boże wezwanie jest szczególnym wzorem jej życiowego powołania. Obecność Maryi-Matki towarzyszyła jej od dzieciństwa i stała na straży dziewictwa, wybranego ze względu na Boga. Za przykładem Maryi-Przewodniczki bez wahania, w pokorze, ubóstwie i całkowitym posłuszeństwie wobec planu Bożego poszła za Chrystusem. A gdy weszła na drogę życia zakonnego, Maryja przemówiła do niej swą postawą służby. Czy to jako sługa Jezusa, czy jako służebnica Najświętszego Serca – Ludwika będzie się zawsze wzorowała na Służebnicy Pańskiej z Nazaretu. To Maryja, Matka Boga, przez okoliczności zewnętrzne towarzyszące życiu m. Klary, doprowadziła ją do kontemplacji tajemnicy Najświętszego Serca Jezusowego w zgromadzeniu Jemu poświęconym. Odtąd całą swą prostą, nie znającą kompromisów duszą skoncentrowała się na Sercu Boga. Spotykała Go często na modlitwie, wnikała w Jego pragnienia i dążenia. Coraz lepiej rozumiała Jego miłość. Przyjmowała Jego łaski i z nimi współdziałała. 
 
Jej mottem stały się słowa: Wszystko dla Serca Jezusowego, które streszczały jej życiowy program. Wszystko, czym była, co posiadała, co mogła wykonać, m. Klara oddawała Boskiemu Sercu – i to każdego dnia, jak mówią wspomnienia sióstr, które patrzyły na jej życie. Z Bogiem przebywała przez swą niezachwianą wiarę i niepodzielną miłość, przez bezwzględne posłuszeństwo Jego woli i całkowite zdanie się na Boską Opatrzność, przez troskę o rozszerzanie Jego czci, przez wdzięczność za powołanie zakonne.
 
 
Sercu Najświętszemu m. Klara wynagradzała modlitwą ekspiacyjną, pokutą, przyjmo­waniem bez skargi upokorzeń, cierpień duchowych i długoletniej choroby. Z Boskiego Serca czerpała motywację dla swej miłości bliźniego, pozostając zawsze w postawie ofiarnej służby wobec potrzebujących.
 
 
W życiu wspólnotowym, skupiona i bardzo wierna w zachowywaniu przepisów zakonnych, zasłużyła na nazwę „żywej reguły”. Ceniła prostotę, zwyczajność, ukrycie, dostrzegając w nich wielkie wartości dla duszy. Znajdowała radość w życiu oddanym Sercu Bożemu i do tej radości zachęcała siostry. Kochała cichość i pokorę – cnoty, których Chrystus polecił uczyć się od Jego Serca; praktykowała je przez całe życie zakonne.
 
 
Jako przełożona, m. Klara była roztropna, w upominaniu łagodna, choć stanowcza i wymagająca; kochała siostry jak prawdziwa matka. Posiadała talent pedagogiczny i umiejętność pozyskiwania serc. Wśród sióstr, służących, chorych i lekarzy była czytelnym znakiem miłości Boga.
 
 
W sprawach życia wewnętrznego m. Klara korzystała z kierownictwa wielkich mistrzów duchowych: bł. Honorata Koźmińskiego, gdy przebywała w Warszawie; ks. Antoniego Nojszewskiego – w Lublinie i św. Józefa Sebastiana Pelczara w Krakowie. Jej sercańska asceza ma wyraźny rys franciszkański, wzorowany w wielu szczegółach na życiu św. Klary Asyskiej, patronki zgromadzenia i jej własnej. […] M. Klara nie zostawiła po sobie żadnego zapisu autobiograficznego, który by mówił o jej życiu wewnętrznym. Zachowały się jednak trzy medytacje, jej własną ręką napisane, które bardzo dobrze ją samą wyrażają i charakteryzują duchową sylwetkę. Są to rozmyślania o posłuszeństwie, miłości bliźniego i cichości, to jest  cnotach, którymi m. Klara szczególnie się wyróżniała, a które są zewnętrznym wyrazem jej wielkiej miłości ku Bogu – miłości wiernej, wypróbowanej w ogniu doświadczeń. W tej ostatniej tak mówi: Błogosławieni cisi – powiedział Jezus – to jest łagodni. Łagodność i słodycz to cecha Jezusa, to promień Jego Boskiej pogody […] Oblubienica Baranka powinna być samą słodyczą […] Słodycz uczyni cię panią serca własnego, da panowanie nad sobą i zwycięstwo prawdziwe. Uczyni cię panią serc drugich, jedna bowiem serca, łagodzi i rozbraja, nawraca dusze i pozyskuje Bogu. Na koniec uczyni cię panią Serca Bożego, bo nic nas podobniejszymi nie czyni do Boga jak słodycz, a Bóg widząc to podobieństwo, nie odmówi miłości. Pokój duszy, która posiada sama siebie, jest to uczestnictwo w chwalebnej, niezmiennej spokojności Bożej […] Bóg w osobliwy sposób nagradza słodycz – cnotę Jezusową i wysłuchuje jej modłów.
 
 
Jej miłość ku Bogu objawiała się w stałym zjednoczeniu z Nim, w głębokiej modlitwie, w trosce o szerzenie czci Bożej, w doskonałej wierności ślubom i przepisom zakonnym, w życiu z wiary, w całkowitym zdaniu się na wolę i Opatrzność Bożą. M. Klara wielką miłością darzyła siostry i służące, biednych i chorych. Dawała dowody wielkiej roztropności tak w osobistym życiu, jak i w prowadzeniu dusz sobie powierzonych. Była cierpliwa w chorobie, w przykrościach od bliźnich i w doświadczeniach duchowych. Dla swoich sióstr była wzorem miłości, pokory, posłuszeństwa i wszelkich cnót zakonnych; dla wszystkich – czytelnym znakiem miłości Boga. Było to wynikiem konsekwentnej, codziennej realizacji jej osobistego hasła i programu:
Wszystko dla Serca Jezusowego
 
s. Maria Franciszka Sankowska SłNSJ
strona zgromadzenia : https://www.sercanki.org.pl/index.php
Podziel się z innymi: