ADWENTOWA MISTYKA CODZIENNOŚCI

I NIEDZIELA ADWENTU, ROK B/I

 

Brewiarz : I tydzień Adwentu, I tydzień psałterza (Tom I – wydanie 4-tomowe)

 

Kolekta:

Wszechmogący Boże, spraw, abyśmy przez dobre uczynki przygotowali się na spotkanie przychodzącego Chrystusa, a w dniu sądu, zaliczeni do Jego wybranych, mogli posiąść Królestwo niebieskie. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

Czytanie pierwsze Iz 63, 16b-17. 19b; 64, 3-7

Czytanie z Księgi proroka Izajasza.

 

Tyś, Panie, naszym ojcem,

„Odkupiciel nasz” to Twoje imię odwieczne.

Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić

z dala od Twoich dróg,

tak iż serce nasze staje się nieczułe

na bojaźń przed Tobą?

Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi

i na pokolenia Twojego dziedzictwa.

Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił,

przed Tobą skłębiłyby się góry.

Ani ucho nie słyszało,

ani oko nie widziało,

żeby jakiś bóg poza Tobą działał tyle

dla tego, co w nim pokłada ufność.

Wychodzisz naprzeciw tych,

co radośnie pełnią sprawiedliwość

i pamiętają o Twych drogach.

Oto Tyś zawrzał gniewem, żeśmy zgrzeszyli

przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani.

My wszyscy byliśmy skalani,

a wszystkie nasze dobre czyny

jak skrwawiona szmata.

My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście,

a nasze winy poniosły nas jak wicher.

Nikt nie wzywał Twojego imienia,

nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie.

Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami

i oddałeś nas w moc naszej winy.

A jednak, Panie, Tyś naszym ojcem.

Myśmy gliną, a Ty naszym twórcą.

My wszyscy jesteśmy dziełem rąk Twoich.

 

Psalm Ps 80, 2-3. 15-16. 18-19

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.

Usłysz, Pasterzu Izraela,

Ty, który zasiadasz nad cherubinami.

Wzbudź swą potęgę

i przyjdź nam z pomocą.

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.

Powróć, Boże Zastępów,

wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl.

Chroń to, co zasadziła Twoja prawica,

latorośl, którą umocniłeś dla siebie.

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.

Wyciągnij rękę nad mężem Twej prawicy,

nad synem człowieczym, którego umocniłeś w swej służbie.

Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie,

daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili.

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.

 

Czytanie drugie 1 Kor 1, 3-9

Czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian. Bracia: Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa. Nieustannie dziękuję mojemu Bogu za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was, tak iż nie doznacie braku żadnej łaski, oczekując objawienia się Pana naszego Jezusa Chrystusa. On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem, Panem naszym.

 

 

Ewangelia Mk 13, 33-37

Słowa Ewangelii według św. Marka. Jezus powiedział do swoich uczniów: „Uważajcie i czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał.

Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, mówię wszystkim: „Czuwajcie!””.

 

 

Najkrótsza przypowieść.

Pan wyjeżdżając każdemu ze sług wyznaczył zajęcie i staranie o wszystko, odźwiernemu przykazał aby czuwał i wraz ze sługami, aby wszyscy byli gotowi na powrót swojego pana, który nie wiadomo kiedy powróci.

Mają więc wykonywać powierzone im zadania, być uważnym na wszystko i czuwać.

 

Nasza codzienność, bez wielkich uniesień na modlitwie, bez doświadczeń mistycznych, bez olśnień.

Codzienna rutyna, codzienne zajęcia w domu, rodzinie, pracy, wspólnocie zakonnej.

Niedosyt głębokiej duchowości, niepewne marzenia o świętości, czasem zniechęcenie i znużenie, warunkami, ludźmi, monotonią, szarością.

Gdzieś w tym wszystkim gubimy radość i pełnię życia.

Nie potrafimy już radować się jego pięknem, nie traktujemy jako Bożego daru, ale jak uciążliwy obowiązek, który jakoś, nie tracąc wiary, trzeba wypełnić.

Może po cichu mamy żal do Pana, że nie daje nam możliwości wykazania się, tak jakbyśmy chcieli, a obarcza nas buntującymi się dziećmi, narzekającym mężem czy żoną, oschłym i wymagającym przełożonym.

Zapominamy, że ta nasza codzienność to najprostsza droga do świętości – odkryta przez świętą Tereskę.

Zapominamy, a może nie chcemy przyjąć i przeżyć mistyki codzienności do czego zachęcał nieustannie św. Ignacy z Loyoli.

Wszystko co mamy czynić, wszelkie dobre uczynki, jakie na co dzień w ramach obowiązków stanu „musimy” wykonywać, wykonujmy jak dla Pana…

Z uwagą, z miłością, z cierpliwością, jak swoją życiową misję. Czuwając i będąc uważnym na wszystko co wokół nas się dzieje. Misja życia, powierzona nam przez naszego Pana.

Nie chodzi o wielkie sprawy, ale o te najmniejsze, niezauważalne, często lekceważone małe i malutkie zadania, nieatrakcyjne obowiązki, zawody w których nie odnosi się żadnych sukcesów itd. itp.

Jeśli podajesz komuś kubek kawy, to zaparz ją z miłością, jakbyś Bogu służył / służyła; jeśli opiekujesz się chorym, czyń tak jakbyś samym Panem się opiekował/opiekowała; jeśli pracujesz zawodowo czyń to uczciwie i z pełnym zaangażowaniem; jeśli robisz zwyczajne zakupy – rób je uczciwie i roztropnie, kupując to co pożyteczne i potrzebne; jak wzorowy odźwierny, jak wierni słudzy.

W tych codziennych, najprostszych czynnościach, w tym codziennym staraniu o wszystko możesz prawdziwie spotkać i realnie doświadczyć Boga.

Boga obecnego wśród nas, choć ukrytego.

Wypełnisz to co On tobie polecił.

A gdy Pan przyjdzie ponownie, wyjdziesz Mu z radością na spotkanie, jak sługa który czuwał i z miłością wykonał to co do niego należało.

Nie przestraszysz się i nie ogranie ciebie trwoga, że zmarnowałeś / zmarnowałaś dany ci czas, na realizację tego co nie było dla ciebie przeznaczone, że nie uważałeś i nie czuwałeś, a goniłeś za własnymi pomysłami, lub zwyczajnie „przespałeś/przespałaś” swoje życie, nie czyniąc nic dobrego.

Mistyka codzienności – nowe spojrzenie na życie, na nasz Adwent przygotowujący do Spotkania z Panem w naszej codzienności i na końcu czasu.

 

Błogosławionego Adwentowego Dnia Pańskiego.

Podziel się z innymi:

MODLITWY DO ŚWIĘTEGO ANDRZEJA APOSTOŁA

MODLITWY DO ŚWIĘTEGO ANDRZEJA APOSTOŁA

Modlitwa dziękczynna

(jeśli prośba zostanie wysłuchana)

Bądź nieskończenie pochwalony, Boże mój, ze przez zasługi Pana naszego, Jezusa Chrystusa, oraz za wstawiennictwem św. Andrzeja Apostoła, raczyłeś przyjąć niegodne moje prośby i użyczyłeś mi łaski, o którą błagałem u tronu miłosierdzia Twego, podczas tej nowenny. Bądź pochwalon i Ty, Święty Apostole i Męczenniku, Andrzeju, osobliwszy mój Patronie i Orędowniku. Popieraj i nadal przed Bogiem nasze sprawy doczesne, a przede wszystkim sprawę naszego zbawienia. Przybądź nam na każdy dzień z pomocą, użyczaj siły do walki z nieprzyjaciółmi jawnymi i ukrytymi, którymi są szatan i źli ludzie. Strzeż serca mego od najmniejszego grzechu dobrowolnego, ożywiaj w nas miłość Bożą. Błagamy Cię, przybądź w godzinę śmierci i uczyń prędkie zejście z tego świata do osiągnięcia wiecznej szczęśliwości. Broń Kościoła Świętego i Głowy Jego, Ojca Świętego, od zasadzek nieprzyjacielskich. Wstawiaj się, o Najchwalebniejszy Męczenniku, i oręduj za biednymi grzesznikami i stań się silnym Pośrednikiem dusz czyśćcowych, zwłaszcza tych, które są najbliższe sercu memu. Amen.

Modlitwa do Św. Andrzeja

 ( jeżeli prośba nie zostanie wysłuchana)

Święty Andrzeju ! Nie otrzymałem łaski, o którą Cię prosiłem. I cóż mi pozostaje ? Czy poddać się rozpaczy ? O, święty Apostole Męczenniku, nie dozwól, by zniechęcenie i zwątpienie miało choć na chwilę przystęp do mego serca. Niezbadane są wyroki Boże, przed którymi ja niegodny kornie schylam głowę. Widocznie prośba moja nie zgadzała się z wolą Bożą, skoro nie zostałem wysłuchany. Ufam jednak, że w zamian za to otrzymam łaskę korzystniejszą dla mej duszy. Św. Andrzeju, umocnij mnie Twym męstwem we wszystkich przeciwnościach życia, a osobliwie teraz… Spraw, abym nie tylko na Taborze okazywał miłość Panu Jezusowi, ale i na Golgocie. Uproś, abym przytulony do Stóp Jezusowych trwał przy nich zawsze na wieki. Amen.

Podziel się z innymi:

LITANIA DO ŚWIĘTEGO ANDRZEJA APOSTOŁA

LITANIA DO ŚWIĘTEGO ANDRZEJA APOSTOŁA

Kyrie  eleison, Chryste eleison, Kyrie eleison
Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże , zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Maryjo, módl się za nami.
Święta Boża Rodzicielko,
Święta Panno nad pannami,
Święta Maryjo, Królowo Apostołów,
Święty Andrzeju, chwalebny Apostole,
Święty Andrzeju, pierwszy powołany,
Święty Andrzeju, bracie św. Piotra,
Święty Andrzeju, gorliwy wyznawco,
Święty Andrzeju, prawdziwy przyjacielu Chrystusa,
Święty Andrzeju, wierny sługo Boży,
Święty Andrzeju, na opowiadanie Ewangelii powołany,
Święty Andrzeju, pierwszy z apostołów, którzy spotkali Jezusa,
Święty Andrzeju, pierwszy człowieku, który uwierzył w Jezusa jako Mesjasza i tę wiarę zwiastował innym,
Święty Andrzeju, któryś przyprowadził brata do Jezusa,
Święty Andrzeju, który przywiodłeś brata do Mistrza, bo rozpoznałeś w Nim życie,
Święty Andrzeju, któryś ogłosił Piotrowi radosną nowinę: „Znaleźliśmy Mesjasza.”,
Święty Andrzeju, któryś pozostał u Jezusa i nauczył się wiele,
Święty Andrzeju, niegdyś rybaku, a teraz dusz apostole,
Święty Andrzeju, nauczycielu i przewodniku Kościoła,
Święty Andrzeju, bracie rodzony Piotra i równy w śmierci sposobie,
Święty Andrzeju, głosicielu Ewangelii i pasterzu Kościoła,
Święty Andrzeju, jeden z dwóch uczniów św. Jana Chrzciciela, którzy pierwsi poszli za Chrystusem,
Święty Andrzeju, mężu błogosławiony, nauczający i rządzący w Kościele,
Święty Andrzeju, niech Twoja sieć nas wyłowi z burzliwych świata odmętów,
Święty Andrzeju, któryś dla miłości Chrystusa i Jego Prawa poniósł męczeństwo,
Święty Andrzeju, poddany torturom tych, którzy nakazali zniszczyć wiarę,
Święty Andrzeju, pośredniku między Chrystusem a tymi, którzy w Jezusa jako Mesjasza jeszcze nie uwierzyli,
Święty Andrzeju, powołany do grona uczniów Chrystusa razem ze swoim bratem Piotrem,
Święty Andrzeju, wierny uczniu św. Jana Chrzciciela,
Święty Andrzeju, usłyszałeś głos wzywającego Pana, natychmiast zostawiłeś sieci, i poszedłeś po hojną nagrodę życia wiecznego,
Święty Andrzeju, wezwany byłeś przez Pana, by z Piotrem głosić Nowinę,
Święty Andrzeju, niezmordowany głosicielu Słowa Bożego,
Święty Andrzeju, filarze Kościoła Bożego,
Święty Andrzeju, postrachu mocarzów piekielnych,
Święty Andrzeju, wspomożenie tonących w grzechach,
Święty Andrzeju, mężu niebieskiej doskonałości,
Święty Andrzeju, oświecenie biskupów,
Święty Andrzeju, najwyższego Kapłana, Jezusa Chrystusa, naśladowco,
Święty Andrzeju, obrońco świata na Sądzie Ostatecznym,
Święty Andrzeju, któryś wypełnił dzieło Chrystusowe,

 

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie!
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie !
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami !
 
K.: Módl się za nami święty Andrzeju.
W.: Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.
 
Módlmy się. Wszechmogący Boże, święty Andrzej Apostoł był głosicielem Ewangelii i Pasterzem Twojego Kościoła, pokornie Cię prosimy, aby nieustannie wstawiał się za nami. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen
Podziel się z innymi:

ŚWIĘTY ANDRZEJ, APOSTOŁ

Święty Andrzej

ŚWIĘTY ANDRZEJ, APOSTOŁ

PIERWSZY POWOŁANY

30 listopada

Andrzej pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim (por. J 1, 44), ale mieszkał ze św. Piotrem, swoim starszym bratem i jego teściową w Kafarnaum (por. Mk 1, 21. 29-30). Był – jak Piotr – rybakiem. Początkowo był uczniem Jana Chrzciciela. Pod jego wpływem poszedł za Chrystusem, gdy Ten przyjmował chrzest w Jordanie. Andrzej nie tylko sam przystąpił do Chrystusa; to on przyprowadził do Niego Piotra: „Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?» Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: «Znaleźliśmy Mesjasza» – to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa” (J 1, 35-41). Andrzej był pierwszym uczniem powołanym przez Jezusa na Apostoła.
Apostołowie Andrzej, Jan i Piotr nie od razu na stałe dołączyli do tłumów chodzących z Panem Jezusem. Po pierwszym spotkaniu w pobliżu Jordanu wrócili do Galilei do swoich zajęć. Byli zamożnymi rybakami, skoro mieli własne łodzie i sieci. Właśnie przy pracy Chrystus po raz drugi ich wezwał; odtąd pozostaną z nim aż do Jego śmierci i wniebowstąpienia. Spotkanie nad Jeziorem Genezaret i powtórne wezwanie przekazał nam św. Mateusz: „Gdy (Jezus) przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci, Szymona, zwanego Piotrem i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro: byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za nim” (Mt 4, 18-20). Św. Łukasz dorzuca szczegół, że powołanie to łączyło się z cudownym połowem ryb (Łk 5, 1-11). Pan Jezus chciał w ten sposób umocnić w swoich pierwszych uczniach wiarę w to, że prawdziwie jest Tym, za Kogo się podaje.
W Ewangeliach św. Andrzej występuje jeszcze dwa razy. Kiedy Pan Jezus przed cudownym rozmnożeniem chleba zapytał Filipa: „Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili?” – Andrzej rzekł do Niego: „Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?” (J 6, 5. 8-9).I jeszcze raz występuje św. Andrzej, kiedy pośredniczy w przekazaniu prośby, aby poganie także mogli ujrzeć Chrystusa i zetknąć się z Nim bezpośrednio: „A wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon (Bogu) w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy, i prosili go mówiąc: «Panie, chcemy ujrzeć Jezusa». Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi” (J 12, 20-22). Chodziło w tym wypadku o prozelitów, czyli pogan, którzy przyjęli religię judaistyczną.
W spisie Apostołów wymieniany jest na drugim (Mt i Łk) lub czwartym (Mk) miejscu. Przez cały okres publicznej działalności Pana Jezusa należał do Jego najbliższego otoczenia. W domu Andrzeja i Piotra w Kafarnaum Chrystus niejednokrotnie się zatrzymywał. Andrzej był świadkiem cudu w Kanie (J 2, 1-12) i cudownego rozmnożenia chleba (J 6, 8-15).

W tradycji usiłowano wybadać ślady jego apostolskiej działalności po Zesłaniu Ducha Świętego. Orygenes (+ 254) wyraża opinię, że św. Andrzej pracował w Scytii, w kraju leżącym pomiędzy Dunajem a Donem. Byłby to zatem Apostoł Słowian, których tu właśnie miały być pierwotne siedziby. Według św. Hieronima (+ 421) św. Andrzej miał także pracować w Poncie, w Kapadocji i w Bitynii, skąd udał się do Achai. Ten sam pogląd podziela Teodoret (+ 458), który twierdzi, że św. Andrzej przeszedł ze Scytii do Tracji i Epiru, aby zakończyć życie śmiercią męczeńską w Achai. Wszystkie źródła są zgodne, że św. Andrzej zakończył swoje apostolskie życie śmiercią męczeńską w Patras w Achai, na drzewie krzyża. Patras leży na Peloponezie przy ujściu Zatoki Korynckiej.
Nie mniejsze zainteresowanie osobą i działalnością, a zwłaszcza śmiercią św. Andrzeja, okazują apokryfy: Dzieje Andrzeja z wieku II-III oraz Męka św. Andrzeja z wieku IV. Są to dokumenty bardzo dawne, sięgające niemal czasów poapostolskich. Zwłaszcza Dzieje Andrzeja cieszyły się kiedyś wielkim powodzeniem. Według tych źródeł, po Zesłaniu Ducha Świętego Andrzej miał nauczać i dokonać wielu cudów (nawet wskrzeszania zmarłych) w miejscach, do których dotarł: w Poncie i Bitynii (dzisiaj zachodnia Turcja) oraz w Tracji (Bułgaria), Scytii (dolny bieg Dunaju) i Grecji. Tam też, w Patras, 30 listopada 65 lub 70 roku (w tradycji wschodniej – w 62), przeżegnawszy zebranych wyznawców, został ukrzyżowany głową w dół na krzyżu w kształcie litery X. Wyrok ten przyjął z wielką radością – cieszył się, że umrze na krzyżu, jak Jezus. Litera X jest pierwszą literą imienia Chrystusa w języku greckim (od Christos,czyli Pomazaniec). Prawosławni uważają, że św. Andrzej umierał aż trzy dni, bo do krzyża został przywiązany, a nie przybity – w ten sposób chciano wydłużyć jego cierpienie. Przez cały ten czas w obecności tłumu wyznawał wiarę w Chrystusa, pouczał zebranych, jak należy wierzyć i jak cierpieć za wiarę.
Kult św. Andrzeja był zawsze w Kościele bardzo żywy. Liturgia bizantyjska określa św. Andrzeja przydomkiem Protokleros, to znaczy „pierwszy powołaniem”, gdyż obok św. Jana jako pierwszy został przez Chrystusa wezwany na Apostoła. Achaja chlubi się przekonaniem, że jej pierwszym metropolitą był św. Andrzej. Dla prawosławnych św. Andrzej jest jednym z najważniejszych świętych, nazywają go Apostołem Słowian. Według ich tradycji św. Andrzej dotarł nad Dniepr i Don i jest założycielem Kijowa.

Święty AndrzejW 356 roku relikwie św. Andrzeja przewieziono z Patras do Konstantynopola i umieszczono je w kościele Apostołów. Krzyżowcy, którzy w czasie czwartej wyprawy krzyżowej w 1202 r. zdobyli Konstantynopol, zabrali relikwie i umieścili w Amalfi w pobliżu Neapolu. Głowę św. Andrzeja papież Pius II w XV w. kazał przewieźć do Rzymu, do bazyliki św. Piotra – uważając, że skoro wspólna chwała połączyła obu braci, ta sama chwała powinna połączyć także ich ciała.
25 września 1964 r. papież Paweł VI zwrócił głowę św. Andrzeja kościołowi w Patras. Najpierw 23 września złożyli hołd relikwii wszyscy ojcowie Soboru Watykańskiego II, zebrani na trzeciej sesji wraz z papieżem, który w procesji przeniósł relikwię z kaplicy Najświętszego Sakramentu na ołtarz auli soborowej. Mszę świętą odprawił przy tej okazji kardynał Marcella, archiprezbiter bazyliki św. Piotra, a kazanie wygłosił kardynał Koenig z Wiednia, kończąc homilię modlitwą o zjednoczenie Kościołów. Po południu przewieziono relikwie do kościoła św. Andrzeja delia Valle, gdzie były wystawione do publicznej czci. Dnia 25 września do Rzymu przybyła delegacja greckiego Kościoła prawosławnego. Paweł VI przyjął ją na osobnej audiencji i przy tej okazji wręczył święte relikwie. Jeszcze tego samego dnia zostały one przewiezione samolotem do Patras. Kościół grecki posiada też relikwie krzyża, na którym umarł św. Andrzej. Natomiast relikwia prawej ręka Apostoła znajduje się w moskiewskim Soborze Bogojawleńskim. Od 2003 r. cząstka relikwii św. Andrzeja jest także w Polsce, w warszawskim kościele środowisk twórczych przy Pl. Teatralnym.
Kult św. Andrzeja był i nadal jest żywy w różnych krajach. Święty Grzegorz I Wielki założył ku jego czci klasztor i kościół w Rzymie. Otrzymał także relikwie Apostoła z Konstantynopola (+ 604). Wiele narodów i państw ogłosiło św. Andrzeja za swojego szczególnego patrona. Tak uczyniły: Neapol, Niderlandy, Szkocja, Hiszpania, arcybiskupstwo Brunszwiku, księstwo Burgundii, Limburg, Luksemburg, Mantua i Szlezwig, a z innych krajów – Bitynia, Grecja, Holandia, Niemcy, Pont, Prusy, Rosja i Sycylia. Także bardzo wiele miast chlubi się patronatem św. Andrzeja: Agde, Aranches, Baeza, Bordeaux, Brescia, Bruggia, Hanower, Neapol, Orange, Pesaro, Rawenna, Rochester. Jest także patronem małżeństw, podróżujących, rybaków, rycerzy, woziwodów, rzeźników. Ten orędownik zakochanych wspomaga w sprawach matrymonialnych i wypraszaniu potomstwa.
Dużą czcią cieszył się św. Andrzej również w Polsce. Istniał u nas zwyczaj wróżb andrzejkowych. W wigilię św. Andrzeja dziewczęta lały roztopiony wosk przez ucho klucza na wodę i zgadywały z figur, jakie się tworzą, która z nich jako pierwsza będzie miała wesele i jak będzie wyglądał wybranek.

Święty Andrzej

W ikonografii św. Andrzej Apostoł przedstawiany jest jako starszy mężczyzna o gęstych, siwych włosach i krzaczastej, krótkiej brodzie. Jako apostoł nosi długi płaszcz. Czasami ukazywany jako rybak w krótkiej tunice. Powracającą sceną w sztuce religijnej jest chwila jego ukrzyżowania. Atrybutami Świętego są: „krzyż św. Andrzeja” w kształcie litery X, księga, ryba, sieć. Formę krzyża św. Andrzeja mają znaki drogowe ustawiane przy przejazdach kolejowych.

Podziel się z innymi:

ROK ŻYCIA KONSEKROWANEGO

Rok Życia Konsekrowanego

W związku z rozpoczynającym się w pierwszą niedzielę Adwentu, 30 listopada Rokiem Życia Konsekrowanego Ojciec Święty skierował list apostolski, skierowany do wszystkich osób konsekrowanych. Franciszek wzywa, by nie ulegać pokusie liczb i wydajności, przepowiedniom „proroków nieszczęścia”, ale by osoby konsekrowane były „przebudzone i czujne”, ufając Panu.

 

Przeczytaj cały list papieża.

 

Na wstępie Ojciec Święty przypomina, że swój list kieruje do osób konsekrowanych nie tylko jako papież, ale także współbrat – zakonnik. Podkreśla, że rozpoczynający się Rok Życia Konsekrowanego związany jest z 50. rocznicą Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium, która w rozdziale VI mówi o zakonnikach, a także dekretu Perfectae caritatis o odnowie życia zakonnego. Rozpocznie się on 30 listopada bieżącego roku, w pierwszą niedzielę Adwentu, a skończy się w święto Ofiarowania Pana Jezusa w Świątyni, 2 lutego 2016 r.

 

Wyznaczając jego cele przywołuje słowa św. Jana Pawła II z adhortacji Vita consecrata: „Powinniście nie tylko wspominać i opowiadać swoją chwalebną przeszłość, ale także budować nową wielka, historię! Wpatrujcie się w przyszłość, ku której kieruje was Duch, aby znów dokonać z wami wielkich dzieł”(n. 110).

 

Przedstawiając cele rozpoczynającego się roku Ojciec Święty zachęcił najpierw do spojrzenia w przeszłość z wdzięcznością. Wyjaśnił, że chodzi o odkrycie na nowo drogi minionych pokoleń, aby zainspirować przyszłość, a jednocześnie dostrzec wezwanie do nawrócenia i wielbić Boga za otrzymane dary.

 

Drugim wyznaczonym przez papieża celem jest przeżywanie teraźniejszości z pasją. Zachęcił do konfrontowania swego życia z Ewangelią, ożywienia jedynej miłości Jezusa, w której jest także możliwe umiłowanie osób powierzonych trosce zakonników a także zastanowienia się nad ewentualnymi zmianami, jakich wymagają nowe czasy. Podkreślił konieczność budowania ciągle na nowo życia wspólnego, by osoby konsekrowane były „mistrzami komunii”.

 

Trzecim celem wskazanym przez Franciszka jest objęcie przyszłości z nadzieją. Papież nie ukrywa, że zakony napotykają na szereg trudności, wskazuje przy tym, że motywem nadziei jest nasza wiara. Wzywa, by nie ulegać pokusie liczb i wydajności, przepowiedniom „proroków nieszczęścia”, ale by osoby konsekrowane były „przebudzone i czujne”, ufając Panu.

 

Mówiąc o oczekiwaniach związanych z Rokiem Życia Konsekrowanego Ojciec Święty wskazuje na ożywienie radości, przebudzenie przez zakonnice i zakonników świata, rozwijanie życia wspólnotowego, wyruszenie na peryferie egzystencjalne współczesnej ludzkości oraz zastanowienie się nad wyzwaniami naszych czasów.

 

Franciszek podkreśla ścisłe powiązanie życia konsekrowanego z radością wypływającą z obecności Boga, przeżywanego braterstwa i ofiarnej służby Kościołowi. Dotyczy to również chwil trudnych, kiedy zakonnice i zakonnicy doświadczają szczególnej jedności z Chrystusem cierpiącym.

 

Papież wskazuje na prorocki wymiar życia konsekrowanego, wynikający ze znajomości Boga i człowieka. Dzięki wewnętrznej wolności możliwe jest wskazanie zła grzechu i niesprawiedliwości. Powinno to pobudzać do tworzenia miejsc, gdzie żyje się ewangeliczną logiką daru, braterstwa, przyjęcia różnorodności, wzajemnej miłości, mówiących prawdę i wyrażających moc słów Jezusa. Zachęca do trwania w postawie prorockiej, ze świadomością obecności Boga.

 

Franciszek, podobnie jak to już wyrażał przy innych okazjach, wzywa osoby konsekrowane do wyjścia na „peryferie egzystencjalne”. Oczekują ich bowiem „ludzie, którzy stracili wszelką nadzieję, rodziny przeżywające trudności, porzucone dzieci, ludzie młodzi, którym zamknięto wszelką przyszłość, opuszczeni chorzy i osoby starsze, bogaci, nasyceni dobrami i z pustką w sercu, mężczyźni i kobiety poszukujący sensu życia, spragnieni tego co boskie …”. Zachęca do przyjmowania uchodźców, bliskości względem ubogich, kreatywności w katechezie, w głoszeniu Ewangelii, we wprowadzaniu w życie modlitwy.

 

Franciszek zachęca osoby świeckie żyjące charyzmatem danego instytutu, by obecny rok uświadomił im bardziej otrzymany dar i aby czas ten obchodziły ze swoją rodziną zakonną, a także tercjarzami innych rodzin życia konsekrowanego.

 

Podkreśla, iż obecny rok dotyczy całego Kościoła, który jest wezwany, by towarzyszyć osobom konsekrowanym, dzieląc ich radości, trudności i z nimi współpracować. Zwraca się także do osób konsekrowanych i członków bractw oraz wspólnot należących do Kościołów innych tradycji niż katolicka. Zauważa, że w ciągu tego roku możliwe będą ich spotkania i wymiana doświadczeń. Zachęca, aby wzrastało wzajemne poznanie, szacunek, wzajemna współpraca, tak aby ekumenizm życia konsekrowanego był pomocą na szerszej drodze ku jedności między wszystkimi Kościołami. Ojciec Święty podkreśla też znacznie dialogu zakonnic i zakonników różnych religii i zachęca, aby ten rok pobudził nowe kroki ku głębszemu wzajemnemu poznaniu i współpracy.

 

Zwracając się do biskupów Franciszek podkreślił znaczenie życia konsekrowanego dla całego Kościoła. Zaznaczył, że jest ono elementem decydującym o jego misji, wyrażając najgłębszy charakter powołania chrześcijańskiego. Zachęcił do krzewienia w Kościołach partykularnych różnych charyzmatów, „wspierając, pobudzając, pomagając w rozeznaniu, będąc blisko z czułością i miłością sytuacji cierpienia i słabości…aby spowodować promieniowanie jego piękna i świętości w Kościele”.

(źródło: http://www.deon.pl/religia/serwis-papieski/aktualnosci-papieskie/art,2513,list-z-okazji-roku-zycia-konsekrowanego.html)

Myślę, że każdy z nas zna osobiście osoby konsekrowane. Pamiętamy o nich w naszej modlitwie w dniach ich jubileuszy, imienin, świąt patronalnych. Zachęcam w tym roku poświęconym Życiu Konsekrowanemu nie tylko do codziennej pamięci w modlitwie o osobach konsekrowanych i o nowe święte powołania do życia konsekrowanego, ale też do poszerzenia własnej wiedzy np. o konkretnej formie życia konsekrowanego, lub o jakimś wybranym zakonie czy instytucie i jego charyzmacie i duchowości. Sama za wewnętrznym natchnieniem postanowiłam dokończyć czytanie Dzieł św. Teresy od Jezusa z racji trwania jubileuszowego Roku Terezjańskiego. (500 lecie urodzin św. Teresy od Jezusa).  

W Niebie dowiemy się jak wiele zawdzięczamy, każdy z nas osobiście modlitwom i wyrzeczeniom osób konsekrowanych, dziś możemy choć w niewielkim stopniu podziękować Panu za ich powołanie i niewidzialne wsparcie dla całego Kościoła.    

Podziel się z innymi:

ROK NAWRÓCENIA – PROGRAM NA ROK 2014/2015

Docenienie sakramentu pokuty i pojednania, a także pomoc tym ochrzczonym, którzy go zaniedbali, by odkryli w nim źródło Bożego Miłosierdzia – takie są priorytety Kościoła w Polsce na rok duszpasterski 2014/2015. „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” – tak brzmi hasło roku duszpasterskiego, który rozpoczyna się wraz z pierwszą niedzielą Adwentu, 30 listopada br.

 

„Chcemy zachęcać wierzących do patrzenia na swoje życie jak na proces, w którym powinien dokonywać się wzrost dojrzałości w wierze” – wyjaśnia abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. „Na tej drodze potrzeba osób towarzyszących: doświadczonych duszpasterzy, stałych spowiedników i kierowników duchowych, którzy pomogą odczytywać znaki, dadzą wsparcie w trudnych chwilach i przez to wzmocnią wierność Bogu i gotowość otwarcia się na Jego obecność. Poznanie Boga winno owocować żywą relacją z Nim i życiem z wiary” – dodaje abp Gądecki.

 

W wielu miastach Polski zadomowił się zwyczaj nocy konfesjonałów, wiele diecezji podjęło w Wielkim Poście 2014 roku apel Ojca Świętego Franciszka i zorganizowało spowiedź w ramach światowej inicjatywy „24 godziny dla Pana”. – Poszukujmy nowych form towarzyszenia ludziom w doświadczeniu nawrócenia – zachęca przewodniczący Episkopatu abp Stanisław Gądecki. Proponuje, by organizować celebracje pokutne, w trakcie których wierni przed indywidualną spowiedzią mogliby skorzystać z modlitwy wstawienniczej lub rozmowy.

 

Od 2013 roku realizowany jest w Polsce czteroletni program duszpasterski pod hasłem: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”. „Podejmując treści duszpasterskie związane z Chrztem pragniemy przygotować się na 1050. rocznicę Chrztu Polski, kształtując wiernych autentyczną duchowość chrzcielną. Chcemy, by wspomnienie historycznego wydarzenia o fundamentalnym znaczeniu dla chrześcijaństwa i państwowości na naszej ziemi, jakim było przyjęcie chrztu przez naszych pierwszych władców, stało się impulsem do odnowienia i umocnienia naszej wiary” – podkreśla abp Stanisław Gądecki.

(źródło: http://www.deon.pl/religia/kosciol-i-swiat/z-zycia-kosciola/art,20650,rok-nawrocenia-program-na-rok-20142015.html)

Podziel się z innymi:

LITANIA NA ADWENT

 

LITANIA NA ADWENT

Kyrie, elejson! Chryste, elejson! Kyrie, elejson!

Chryste, usłysz nas! Chryste, wysłuchaj nas!

Ojcze z nieba, Boże,  zmiłuj się nad nami

Synu, Odkupicielu świata, Boże…

Duchu Święty, Boże…

Święta Trójco, Jedyny Boże…

Jezu, Słowo Przedwiecznego Ojca, przez które wszystko się stało…

Jezu, Odwieczne Słowo, które w czasie Ciałem się stało…

Jezu, Mesjaszu obiecany w dawnym Przymierzu…

Jezu, Mesjaszu obiecany przez proroctwa i oznajmiony przez Aniołów…

Jezu, upragniony przez narody..

Jezu, Zbawicielu wysłany na ten świat przez Ojca…

Jezu, Zbawicielu oznajmiony przez Ducha Świętego…

Jezu, Synu Maryi Panny…

Jezu, który stając się człowiekiem uczyniłeś nas uczestnikami Boskiej natury..

Jezu, nasze zbawienie i nadziejo..

Jezu, nasz Emmanuelu, czyli Boże z nami…

Bądź nam miłościw, przepuść nam, Jezu

Bądź nam miłościw, wysłuchaj nas Jezu

Od wszelkiego złego, wybaw nas, Jezu

Od wszelkich grzechów…

Od zatwardziałego i fałszywego serca …

Od wszelkich złych nałogów…

Od wszelkiej złości…

Od złej śmierci i potępienia…

Przez Twoje święte przyjście…

Przez święta tajemnicę Wcielenia Twego…

W dzień sądu…

My grzeszni, prosimy Cię, wysłuchaj nas Jezu

Abyś nas zechciał uwolnić od naszych grzechów…

Abyś zechciał przygotować w nas godne dla Ciebie mieszkanie…

Abyśmy zawsze mogli się cieszyć jedynie w Tobie…

Abyś nas zechciał zawsze bronić i osłaniać ramieniem Twojej mocy…

Abyś nas uczynił współdziedzicami Twojego Królestwa…

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas Panie

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami

P: Niebiosa, spuśćcie Sprawiedliwego jak rosę.

W: Niech jak deszcz spłynie z obłoków.

Módlmy się:

Boże, Ty widzisz z jaką wiarą oczekujemy Świąt Narodzenia Pańskiego, spraw, abyśmy przygotowali nasze serca i z radością mogli obchodzić wielką tajemnicę naszego Zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Amen.

Podziel się z innymi:

ADWENT

Adwent (z łac. adventus – przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli po sobocie XXXIV tygodnia Okresu Zwykłego, a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele przed 25 grudnia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

 

Adwent składa się z dwóch odrębnych okresów:

1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);

2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.

Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części jest czytanie ciągłe księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za wyczekiwanym Mesjaszem.

 

Pierwsze ślady obchodzenia Adwentu spotykamy w IV w. między innymi w liturgii galijskiej i hiszpańskiej. Z pewnością Adwent nie istniał, dopóki nie ustalono stałej daty świąt Narodzenia Pańskiego. Została ona wyznaczona dopiero w II połowie IV wieku. W Hiszpanii pierwsze wzmianki o przygotowaniu do obchodu Narodzenia Pańskiego (choć nie jest ono określane mianem Adwentu) pochodzą z roku 380. Kanon 4 synodu w Saragossie, który odbył się w tym roku, poleca wiernym, aby od dnia 17 grudnia do Epifanii (6 stycznia) gorliwie gromadzili się w kościele, nie opuszczając ani jednego dnia. W tradycji galikańskiej Adwent miał charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie), co wspomina św. Hilary (+ 367). W V w. biskup Tours, Perpetuus, wprowadził w Galii obowiązek postu w poniedziałki, środy i piątki w okresie trzech tygodni od dnia św. Marcina (11 listopada) do Narodzenia Pańskiego. W Rzymie okres przygotowania do Narodzenia Pańskiego został wprowadzony dopiero w drugiej połowie VI wieku. Adwent miał tu charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, ze śpiewem Alleluja, Te Deum laudamus, z odpowiednim doborem czytań i formularzy, bez praktyk pokutnych.

Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (590-604) Adwent w Rzymie obejmował już 4 tygodnie. Był to czas bezpośredniego, liturgicznego przygotowania na obchód pamiątki historycznego przyjścia Chrystusa. Na początku IX w. Adwent nabiera także charakteru eschatologicznego – staje się czasem przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa.

W wyniku połączenia tradycji gallikańskiej i rzymskiej ukształtował się Adwent, jaki przeżywamy do dziś – liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański (kolor fioletowy, bez Gloria). Formę tę rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie i cysterskie. W XIII w. znana ona była już w całym Kościele, do czego przyczyniły się nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie.

 

Teksty liturgiczne Adwentu ukazują postacie Starego i Nowego Testamentu, przez których życie i działalność Bóg zapowiadał i przygotowywał świat na przyjście Jego Syna: Maryję, Jana Chrzciciela, Izajasza. 

Adwent to czas radosnego oczekiwania na spotkanie z Panem i przygotowania się do niego przez pokutę i oczyszczenie. Dlatego Kościół zachęca do udziału w rekolekcjach, przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. Adwent nie jest jednak w sensie ścisłym czasem pokuty, tak jak na przykład Wielki Post.

 

Jak czytamy w „Ogólnych normach roku liturgicznego i kalendarza” z 1969 r.:„Adwent ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania”.

 

W czasie całego Adwentu, poza niedzielami i uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia), odprawiane są Roraty. Ta bardzo dawna tradycja jest nadal w Polsce kultywowana. 

Roraty to Msze ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiane wczesnym rankiem. Ich nazwa pochodzi od łacińskich słów pieśni często śpiewanej na ich początku – Rorate caeli desuper (Spuśćcie rosę, niebiosa).

W czasie Rorat przy ołtarzu znajduje się dodatkowa, ozdobna świeca – symbolizuje ona obecność Maryi. Eucharystia rozpoczyna się przy zgaszonych światłach; zapalają się one dopiero podczas uroczystego hymnu „Chwała na wysokości Bogu”. Jest to jeden z nielicznych przypadków w roku liturgicznym, kiedy hymn ten śpiewa się każdego dnia (chociaż wyłącznie podczas Rorat).

Według Abrahama Bzowskiego, dominikanina, wybitnego historyka Kościoła,początek Rorat w Polsce datuje się na XIII wiek. Ich odprawianie miał wprowadzić w Poznaniu książę Przemysł I Pobożny, a w Krakowie, na prośbę św. Kingi, Bolesław Wstydliwy. Największą popularność i szczyt rozwoju Roraty osiągają w XVI wieku. Codziennego udziału w tej Mszy świętej przestrzegali królowie Zygmunt Stary i Zygmunt August, królowa Bona, Anna Jagiellonka i Marysieńka Sobieska. Zygmunt I Stary i Anna, jego córka, starali się o to, aby w kaplicy królewskiej na Wawelu Roraty odprawiane były nie tylko w czasie Adwentu, ale przez cały rok raz na tydzień. Na ten cel przeznaczyli pewne fundusze i w 1545 roku utworzono, przy kaplicy zygmuntowskiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi, specjalną kapelę śpiewaczą „rorantystów”.

Z odprawianiem Mszy św. roratniej wiąże się zapalanie dodatkowej świecy. W dawniejszych czasach przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król, niosąc pięknie ozdobioną świecę, i stawiał ją na najwyższym lichtarzu na środku ołtarza. Podobne świece, lecz już nie ozdobione, przynosili do ołtarza prymas, senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop – przedstawiciele ówczesnych stanów. Każdy z nich, wręczając świecę celebransowi, odpowiadał na jego pytanie: „Gotowy jesteś na sąd Boży?” – „Gotów jestem na sąd Boży”.

 

Od IX w. dla drugiej części Adwentu charakterystyczne są tzw. antyfony „O”, ponieważ wszystkie rozpoczynają się od tej właśnie litery: O Sapientia, O Adonai, O Radix Jesse, O Clavis David, O Oriens, O Rex gentium, O Emmanuel.Tak uszeregował je Amalariusz z Metzu (+ 850). Oparte są na obrazach i symbolach biblijnych. Antyfony te w tłumaczeniu polskim stanowią siedem kolejnych zwrotek dawno śpiewanej pieśni „Mądrości, która z ust Bożych wypływasz”. Ich treść obrazuje tęsknotę Izraelitów za Mesjaszem. Stosowane były pierwotnie jako antyfony do Magnificat w Liturgii Godzin. W odnowionej liturgii zachowały swoje tradycyjne miejsce. Ponadto włączone zostały w Mszę świętą jako wersety aklamacji przed Ewangelią.

 

III Niedziela Adwentu jest nazywana Niedzielą Różową lub – z łaciny – Niedzielą GAUDETE. Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: „Gaudete in Domino”, czyli „Radujcie się w Panu”. Szaty liturgiczne mogą być – wyjątkowo – koloru różowego, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu, fioletowe. Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa i z odkupienia, jakie przynosi. Warto pamiętać, że oprócz Niedzieli Gaudete jest jeszcze tylko jedna okazja do używania szat liturgicznych koloru różowego – jest nią Niedziela LAETARE – IV Niedziela Wielkiego Postu.

Podziel się z innymi:

POCZĄTEK NOWEGO ROKU LITURGICZNEGO I POCZĄTEK ADWENTU

POCZĄTEK NOWEGO ROKU LITURGICZNEGO I POCZĄTEK ADWENTU 

ROK B – ŚW. MARKA / I

HASŁO ROKU LITURGICZNEGO 2014/2015

„NAWRACAJCIE SIĘ I WIERZCIE W EWANGELIĘ”.

 

 

 

Cykle czytań liturgicznych 

W ciągu roku liturgicznego w trakcie liturgii czyta się znaczną część zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu.

Ze względu na ich obfitość, niedziele, uroczystości i święta są oparte na cyklu trzyletnim, oznaczanym literami A – Ewangelia wg św. Mateusza, B – Ewangelia wg św. Marka i C -Ewangelia wg św. Łukasza.

Na przykład rok liturgiczny 2010/2011 był rokiem A, rok 2011/2012 był rokiem B, rok 2012/2013 – C, 2013/2014 –  A, a obecny 2014/2015 jest ponownie rokiem B  itd.

Natomiast w dni powszednie Okresu Zwykłego używa się czytań z jednego z dwu cykli: I lub II.

Cyklu I używa się w latach nieparzystych (np. 2011, 2013, 2015), cyklu II – w parzystych (2010, 2012, 2014). 

 

Adwent 

Pierwszym okresem Nowego Roku Liturgicznego jest Adwent.

Adwent rozpoczyna się I Nieszporami I Niedzieli Adwentu i trwa do I Nieszporów uroczystości Narodzenia Pańskiego 25 grudnia (kończy się więc wieczorem 24 grudnia).

Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje 4 kolejne niedziele.

W tym roku Adwent zaczął  się wieczorem 29 listopada. 

Adwent dzieli się na dwie odrębne części:

a. dni do 16 grudnia włącznie – wspominając pierwsze przyjście Chrystusa kierujemy nasze myśli i serca ku radosnemu oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości);

b. dni od 17 do 24 grudnia włącznie – czas bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego; w tym okresie w dni powszednie można obchodzić jedynie święta i uroczystości.

Niedziele Adwentu mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi obchodami liturgicznymi, nawet tymi w randze uroczystości.

I Niedziela Adwentu przypomina nam o obietnicy powtórnego przyjścia Jezusa,

II i III (III zwana jest także Gaudete) mówią o postaci św. Jana Chrzciciela.

Ostatnia, IV Niedziela Adwentu skupia naszą uwagę na osobie Maryi – Matki Boga.

W czasie Adwentu przypada zawsze jedna uroczystość – 8 grudnia obchodzimy uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. 

Okres Narodzenia Pańskiego 

Zaczyna się on od I Nieszporów uroczystości Narodzenia Pańskiego (wieczorem 24 grudnia) i trwa do niedzieli Chrztu Pańskiego (niedzieli po Objawieniu Pańskim).

Uroczystość Narodzenia Pańskiego ma własną oktawę – jest jakby „przedłużona” na 8 kolejnych dni (do dnia 1 stycznia włącznie):

26 grudnia obchodzi się święto św. Szczepana, pierwszego męczennika

27 grudnia obchodzi się święto św. Jana, Apostoła i Ewangelisty

28 grudnia obchodzi się święto świętych Młodzianków

29-31 grudnia są dniami oktawy Narodzenia Pańskiego

W niedzielę przypadającą w oktawie Narodzenia Pańskiego obchodzi się święto Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa

1 stycznia, w ostatnim dniu oktawy, przypada uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi.

Niedziela między 2 a 5 stycznia to II Niedziela po Narodzeniu Pańskim.

6 stycznia obchodzi się uroczystość Objawienia Pańskiego.

Niedziela po tym święcie to święto Chrztu Pańskiego, które kończy okres Narodzenia Pańskiego.

Wymienione wyżej okresy należą do tzw. cyklu Bożonarodzeniowego.

Podziel się z innymi:

LISTOPADOWE RÓŻE KWITNĄ DLA JEZUSA I MARYI

TAJEMNICE RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO – LISTOPAD 2014

 

 1 RÓŻA

1. BARKA                USTANOWIENIE EUCHARYSTII

2. MOHEREK          MODLITWA W OGRÓJCU

3. JANUSZ               BICZOWANIE

4. BIEDRONKA      CIERNIEM UKORONOWANIE

5. ANNA                   DROGA KRZYŻOWA

6. PAULA                 ŚMIERĆ PANA JEZUSA NA KRZYŻU

7. MAGDA               ZMARTWYCHWSTANIE

8. KRZYŚ                  WNIEBOWSTĄPIENIE

9. DANUTA S.          ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO

10.TERESA_SKW    WNIEBOWZIĘCIE NMP

11. MALUTKA         UKORONOWANIE NMP

12. ELLA                   ZWIASTOWANIE

13. TERESA-TESIA  NAWIEDZENIE

14. KARINA              NARODZENIE PANA JEZUSA

15. ANIA S.               OFIAROWANIE PANA JEZUSA

16. ANNA CH.          ODNALEZIENIE PANA JEZUSA

17. JOLANTA           CHRZEST W JORDANIE

18. MAGDALENA   WESELE W KANIE

19. JAN W.               NAUCZANIE PANA JEZUSA

20. MARIA               PRZEMIENIENIE

 

 

 

2 RÓŻA

1. ALA                     CHRZEST W JORDANIE

2. BARBARA S.      WESELE W KANIE

3.  PIOTR K.            NAUCZANIE PANA JEZUSA

4. RUTH                  PRZEMIENIENIE

5. STENIA               USTANOWIENIE EUCHARYSTII

6. DOROTA             MODLITWA W OGRÓJCU

7. WANDA              BICZOWANIE

8. RAFAŁ                CIERNIEM KORONOWANIE

9. ANIA EM.           DROGA KRZYŻOWA

10.URSZULA          ŚMIERĆ PANA JEZUSA NA KRZYŻU

11. JOLA                  ZMARTWYCHWSTANIE

12. ŚP. ZYGMUNT   WNIEBOWSTĄPIENIE

i JOLA

13. RENIA            ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO

14. MARTA          WNIEBOWZIĘCIE NMP

15. EWELINA      UKORONOWANIE NMP

16. MONIKA        ZWIASTOWANIE

17. JADWIGA      NAWIEDZENIE

18. WIESIA           NARODZENIE PANA JEZUSA

19. PATRYK         OFIAROWANIE PANA JEZUSA

20. HANKA           ODNALEZIENIE PANA JEZUSA

 

3 RÓŻA

1. WANDA           ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO

2. MONIKA           WNIEBOWZIĘCIE NMP

3. IWONA              UKORONOWANIE NMP

4. IWONA              ZWIASTOWANIE

5. JOLA                  NAWIEDZENIE

6. AGA                   NARODZENIE PANA JEZUSA

7. MAGDALENA   OFIAROWANIE PANA JEZUSA

8. KASIEK             ODNALEZIENIE PANA JEZUSA

9. ULA                    CHRZEST W JORDANIE

10. ULA_Z.            WESELE W KANIE

11. MICHAŁ          NAUCZANIE PANA JEZUSA

12. GRAŻYNA      PRZEMIENIENIE

13. MARYSIA B.  USTANOWIENIE EUCHARYSTII

14. JADZIA CZ.     MODLITWA W OGRÓJCU

15. URSZULA G.   BICZOWANIE

16. EDYTA MS.     CIERNIEM KORONOWANIE

17. JANUSZ           DROGA KRZYŻOWA

18. BOŻENA         ŚMIERĆ PANA JEZUSA NA KRZYŻU

19. JANINA            ZMARTWYCHWSTANIE

20. ANIA                WNIEBOWSTĄPIENIE

 

4 RÓŻA

1. JOANNA          ODNALEZIENIE PANA JEZUSA

2. WERA              CHRZEST W JORDANIE

3. LILIANA           WESELE W KANIE

4. ALICJA             NAUCZANIE PANA JEZUSA

5. ELŻBIETA K.    PRZEMIENIENIE

6. STANISŁAW     USTANOWIENIE EUCHARYSTII

7. MIRA                MODLITWA W OGRÓJCU

8. IZABELA           BICZOWANIE

9. HALINA             CIERNIEM KORONOWANIE

10. GRAŻYNA     DROGA KRZYŻOWA

11. SŁAWEK         ŚMIERĆ PANA JEZUSA NA KRZYŻU

12. ANNA S.          ZMARTWYCHWSTANIE

13. AGATA             WNIEBOWSTĄPIENIE

14. MARYSIA         ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO

15. RENATA M.      WNIEBOWZIĘCIE NMP

16. BRONISŁAW     UKORONOWANIE NMP

17. EWELINA          ZWIASTOWANIE

18. BEATA                NAWIEDZENIE

19. MISZELINA        NARODZENIE PANA JEZUSA

20. KAROLINA B.     OFIAROWANIE PANA JEZUSA

 

 

5 RÓŻA

1. AGNIESZKA KINGA     ODNALEZIENIE PANA JEZUSA       

2. HALINA                          CHRZEST W JORDANIE

3. TERESA                          WESELE W KANIE

4. EWA                               NAUCZANIE PANA JEZUSA

5. IRENA                            PRZEMIENIENIE

6.  DANUTA                      USTANOWIENIE EUCHARYSTII

7.  EWA C.                         MODLITWA W OGRÓJCU

8.  GALINA K.                   BICZOWANIE

9.  MALWINA M.              CIERNIEM KORONOWANIE

10. HALINA                        DROGA KRZYŻOWA

11. LIDKA                          ŚMIERĆ PANA JEZUSA NA KRZYŻU

12. EDYTA                         ZMARTWYCHWSTANIE PANA JEZUSA

13. MAGDA                        WNIEBOWSTĄPIENIE

14. DANUTA                      ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO

15. MARIA                          WNIEBOWZIĘCIE

16.

17.

18.

19.

20.

 

 

W ostatnich dniach do 5 Róży dołączyły DANUTA i MARIA. Obejmijmy ich intencje naszą modlitwą.

Najświętsza Maryja Panna zapraszała i nadal nieustannie zaprasza do wspólnej modlitwy różańcowej. Na Jej zaproszenie odpowiedziały i odpowiadają poszczególne osoby tworząc wspólnoty różańcowe na całym świecie. Również nasza mała wspólnota ŻYWEGO RÓŻAŃCA, gromadząca się w tym miejscu globalnej sieci, odpowiada na cichą prośbę Niepokalanej Matki.

Każda z osób, która zobowiązuje się do codziennego odmawiania jednej tajemnicy, włącza się duchowo do wspólnej modlitwy, w wyniku czego wszyscy członkowie danej Róży razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków Róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili codziennie cały różaniec. Nie odmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi.

 

Modlitwa różańcowa, w trakcie której coraz bardziej łączymy się z naszym Panem, rozważając kolejno tajemnice naszego Zbawienia, przemienia nas wewnętrznie, pozwala rozwijać te wszystkie postawy naszego serca, dzięki którym coraz bardziej upodabniamy się do Jezusa Chrystusa i Jego Niepokalanej Matki. Nie ma takiej sytuacji w życiu współczesnego człowieka, której nie można by zanurzyć w jednej z tajemnic różańcowych.    

 

 

* * *

Gdy na dwa dni przed jego śmiercią, zapytano o. Pio, co miałby ważnego do przekazania ludziom, odpowiedział: „Chciałbym zaprosić wszystkich grzeszników z całego świata, aby kochali Matkę Bożą. Odmawiajcie zawsze różaniec. I odmawiajcie go tak często, jak tylko możecie. Szatan stara się zawsze zniszczyć tę modlitwę, ale mu to się nigdy nie uda. To jest modlitwa Tej, która króluje nad wszystkim i wszystkimi. To ona nauczyła nas modlić się na różańcu, tak ja Jezus nauczył nas mówić Ojcze nasz.”

* * *

„W Watykanie w Kaplicy Sykstyńskiej jest ogromny obraz, namalowany na wielkiej ścianie. Przedstawia „Sąd Ostateczny”. Mnóstwo postaci: Chrystus, u jego boku Maryja, aniołowie, Apostołowie i rzesze ludzkie, podnoszące się z tej ziemi ku niebu. Ale jeden fragment szczególnie nas zastanawia – oto potężny Duch Boży dźwiga z otchłani człowieka, uczepionego na różańcu ! „

* * *

Biskup, który miał zadecydować, czy wyświęcić na kapłana przyszłego proboszcza z Ars, bał się podjęcia takiej decyzji, ponieważ św. Jan Maria Vianney nie dawał sobie rady z nauką. W końcu biskup postawił decydujące pytanie: „Czy umiesz odmawiać różaniec?”, „Kocham tę modlitwę!” odpowiedział Vianney. Słysząc taką odpowiedź biskup powiedział: „Wyświęćmy go. Będzie dobrym księdzem”.

* * *

Pewien student uniwersytetu jadący pociągiem z Dijon do Paryża zajął miejsce obok skromnie ubranego mężczyzny, który odmawiał różaniec, wolno przesuwając paciorki w palcach. „Proszę skorzystać z mojej rady i wyrzucić ten różaniec przez okno i trochę poczytać, co na temat wiary w Boga mówi nauka. Proszę mi dać pański adres a ja prześlę panu literaturę, która panu w tej sprawie pomoże”. Mężczyzna podał młodemu człowiekowi wizytówkę: „Ludwik Pasteur, Dyrektor Instytutu Badań Naukowych, Paryż”. Ludwik Pasteur był jednym z największych naukowców w XX wieku i twórcą nowoczesnej bakteriologii. Każdego dnia odmawiał różaniec!

* * *

Kamery telewizyjne zarejestrowały, że kiedy senator Robert Kennedy został śmiertelnie raniony przez zamachowca, jego ostatnim ruchem było sięgnięcie do kieszeni, wyjęcie różańca i przytulenie go do swego serca.

* * *

 

Niepokalanemu Sercu Maryi  oraz orędownictwu i opiece apostołów Różańca Świętego wszystkich Was polecam, prosząc dla każdego i każdej  z Was o wszelkie potrzebne łaski i dary z wysoka, o Boże błogosławieństwo w Waszych sprawach na każdy dzień.

 

Jeśli Ty miła czytelniczko/czytelniku chciałabyś / chciałbyś dołączyć do wspólnej internetowej modlitwy różańcowej poprzez codzienne odmawianie jednej dziesiątki różańca świętego to serdecznie Ciebie zapraszamy.

Jezus Chrystus i Matka Boża Fatimska Królowa Różańca Świętego czekają na Ciebie, w którejś z tajemnic życia naszego Zbawiciela  …

Zgłoszenie możesz zostawić w komentarzach pod tą notką, lub skorzystać z maila barbara.karpinska@vp.pl.

 

Opiekunem duchowym Blogowego Żywego Różańca jest ks. Grzegorz Kalamarz.

Zmiana tajemnic publikowana jest każdego 1-go dnia miesiąca oraz każdorazowo po nadejściu nowego zgłoszenia o przystąpieniu do wspólnej modlitwy.

 

 

 

Podziel się z innymi: