JEZUS PANEM PRAWA

I sobota miesiąca – wynagradzanie Niepokalanemu Sercu Maryi

 

Czytanie 1 Kor 4, 6-15

Psalm Ps 145, 17-21

 

Ewangelia Łk 6, 1-5

W pewien szabat Jezus przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i wykruszając je rękami, jedli.

Na to niektórzy z faryzeuszów mówili: „Czemu czynicie to, czego nie wolno czynić w szabat?”
Wtedy Jezus rzekł im w odpowiedzi: „Nawet tegoście nie czytali, co uczynił Dawid, gdy był głodny on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dawał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać”. I dodał: „Syn Człowieczy jest panem szabatu”.

 

 

Prawo Izraela dokładnie określało czynności, których wykonanie było i jest zakazane w szabat. Jest ich 39 kategorii opartych bezpośrednio na Torze oraz szereg czynności z nich się wywodzących. Poniżej za : http://the614thcs.com/25.496.0.0.1.0.phtml

podaję kategorie tych czynności

Popularny pogląd głosi, że w Szabat zabronione jest wykonywanie wszelkiej pracy. Jest to przeświadczenie błędne, ponieważ zakazane jest na przykład wyjście na ulicę z igłą w kieszeni, a dozwolone przesunięcie w domu ciężkiej szafy pod inną ścianę.  Widać więc wyraźnie, że kryterium wysiłku wkładanego w wykonywaną czynność (które przesądza, czy czynność tę nazywamy pracą) nie obowiązuje w przypadku ograniczeń związanych z Szabatem.

Uzasadnienie zakazu wykonywanych w Szabat czynności jest inne. W Torze – w Księdze Wyjścia (Szemot), znajduje się wydane Mojżeszowi przez Boga polecenie zbudowania na pustyni Namiotu Wyznaczonych Czasów (inaczej: Miszkan, czyli Przybytek), w którym miała zostać umieszczona Arka. Nakazując budowę tej przenośnej świątyni, Bóg polecił jednocześnie Mojżeszowi: „A ty powiedz synom Izraela: Ale przestrzegajcie Moich Szabatów. Bo to jest znak między Mną a wami na wasze pokolenia, abyście wiedzieli, że Ja jestem Bogiem, który was uświęca” (Ks. Wyjścia 31:13). Nieco dalej w tekście Tory znów pojawia się nakaz przestrzegania Szabatu i znów powiązany z budową Namiotu. Na podstawie tych dwóch fragmentów Tory wyprowadzony został wniosek, że czynności zabronione w Szabat, to czynności wykonywane właśnie przy budowie Namiotu Wyznaczonych Czasów. Ponieważ opis konstruowania i wyglądu Namiotu jest bardzo szczegółowy, można było te czynności dokładnie wyliczyć i zdefiniować.

Jest ich 39 rodzajów i nazywają się melachot (liczba pojedyncza: melacha). Istnieją także inne czynności zabronione, które zostały wywnioskowane z tych 39 kategorii. Te nazywają się toladot (potomkowie). Nie są to czynności wykonywane przy budowie Miszkanu (Namiot Spotkania), ale są to działania prowadzące do tego samego lub podobnego skutku. W Szabat nie wolno wykonywać prac należących do obu tych kategorii.  Wszystkie je łączy jedna wspólna cecha: polegają na działaniach twórczych – kreujących rzecz nową, przetwarzających coś.

Melachot dzielą się na sześć grup według rodzaju czynności. Pierwsza grupa (1-11) obejmuje prace rolnicze związane z uzyskiwaniem chleba do Miszkanu i substancji organicznych do farbowania zasłon. Druga (12-24) – czynności konieczne do wytworzenia zasłon z materiału. Trzecia (25-31) – zasłon ze skóry. Czwarta (32-33) – czynności niezbędne do stawiania belek (kruszim) Miszkanu. Piąta (34-35) – do ustawiania ścian Miszkanu. Szósta grupa (36-39) obejmuje działania końcowe przy stawianiu Namiotu. Wymienia je Talmud w Traktacie Szabat 7:2 i w wersji poprawionej w Traktacie Szabat 75b.

Spójrzmy na ich listę. Na pierwszym miejscu wymieniamy czynność z kategorii melachot; następne szczegółowe prace i działania (wybrane przykładowo, bo nie są tu wymienione wszystkie!) należą do kategorii toladot:

 1. Obsiewanie pola zbożem – rzucanie jakichkolwiek nasion na ziemię w miejscu, w którym mogą zakiełkować, sadzenie roślin, ich podlewanie, wlewanie wody do wazonu, wyrywanie chwastów.

2. Oranie pola – kopanie, zamiatanie powierzchni ziemi, robienie bruzd w ziemi, nawożenie, osuszanie gleby.

3. Zbieranie plonów – zrywanie owoców, koszenie trawy, piłowanie gałęzi drzew, zrywanie kwiatów, zbieranie jagód, grzybów; ogólnie: oddzielanie jakichkolwiek roślin od źródła ich życia; także przenoszenie roślin.

4. Wiązanie snopów zboża – zbieranie opadłych owoców, robienie wieńców, zbieranie chrustu. Zakaz dotyczy wyłącznie produktów natury, a nie przedmiotów wytworzonych przez człowieka.

5. Młócenie ziarna – wyciskanie soku z owoców, wyjmowanie nasion ze strąków, dojenie zwierząt.

6. Przewiewanie ziarna – rozdzielanie przedmiotów przez rozdmuchiwanie ich.

7. Wybieranie – rozdzielanie, sortowanie przedmiotów, cedzenie płynów, moczenie warzyw tak, aby zanieczyszczenia wypłynęły na powierzchnię lub opadły na dno naczynia.

8. Mielenie – mielenie kawy, pieprzu, piłowanie metalu, krojenie owoców lub warzyw.

9.  Przesiewanie przez sito – oddzielanie niepotrzebnych składników od pokarmu.

10. Wyrabianie ciasta – mieszanie drobnych substancji spożywczych z jakimkolwiek płynem.

11. Pieczenie – gotowanie, smażenie, topienie wosku, metalu.

12. Strzyżenie – wyrywanie piór, obcinanie paznokci.

13. Wybielanie (czyszczenie) – moczenie tkanin, wytrząsanie kurzu z ubrań, czyszczenie
plam, rozwieszanie prania.

14. Czesanie surowej wełny – młócenie lnu, czesanie peruki.

15. Farbowanie – malowanie przedmiotów, robienie makijażu, także używanie lakieru do paznokci.

16. Przędzenie nici – wyrabianie lin, naprawianie uszkodzonych.

17. Przygotowywanie krosna do tkania.

18. Robienie pętli.

19. Tkanie – robienie na drutach, plecenie koszy.

20. Rozdzielanie na pojedyncze nici – prucie, usuwanie nici z ubrania.

21 i 22. Zawiązywanie i rozwiązywanie węzłów.

23. Szycie – klejenie kawałków papieru, używanie zszywaczy do papieru.

24. Rozdzieranie – papieru, materiału, oddzielanie przedmiotów sklejonych.

25. Chwytanie zwierzęcia w pułapkę – zaganianie w miejsce zamknięte, zamykanie okna, aby ptak nie wyfrunął.

26. Zarzynanie – jakiekolwiek zabijanie, zadawanie ran, siniaków.

27. Obdzieranie zwierzęcia ze skóry.

28. Solenie/garbowanie skóry – marynowanie, solenie mięsa, stosowanie roztworów chemicznych w celu przeróbki jakiegokolwiek materiału.

29. Zaznaczanie linii – malowanie farbą, rysowanie atramentem, tuszem, zaznaczanie czymkolwiek na powierzchni przedmiotu, aby podzielić lub pociąć przedmiot na mniejsze części.

30. Obcinanie zbędnych kawałków – rozsmarowywanie kremów na skórze, używanie mydła w kostce, zdrapywanie błota z butów, używanie papieru ściernego.

31. Wycinanie właściwych kształtów – przycinanie skóry, tkaniny, papieru, ostrzenie ołówka.

32. Pisanie – stawianie liter, wyszywanie, grawerowanie, drukowanie, pieczętowanie.

33. Wymazywanie napisów – zdrapywanie, wycieranie, usuwanie chemiczne liter.

34. Budowanie – kopanie ziemi, aby postawić fundament, wbijanie gwoździ, wiercenie, wylewanie cementu, naprawianie narzędzi, używanie parasola.

35. Burzenie –  rozbiórka czegokolwiek zbudowanego, jakakolwiek czynność odwrotna wobec działań budowania (patrz: punkt 34): np. wyciąganie gwoździ.

36. Gaszenie ognia – zmniejszanie płomienia.

37. Rozpalanie ognia – zapalanie zapałki, zapalniczki, dokładanie do ognia już płonącego.

38. „Ostatnie uderzenie młotem” – wszystkie czynności, które mają za zadanie zakończenie wytwarzania jakiegokolwiek produktu: nadawanie połysku, ostrzenie noża, wygładzanie, przymocowanie uchwytu.

39. Przenoszenie przedmiotów – pomiędzy strefami: prywatną a publiczną i transport czegokolwiek w przestrzeni publicznej na odległość większą niż 4 amot (około 2 metrów).

 

Litera Prawa. Duch Prawa.

Można skupić się jedynie na Literze Prawa – zapisach i ich suchej jurydycznej interpretacji zapominając o sensie i celu Prawa.

Faryzeusze stając w obronie Prawa gotowi są zgubić człowieka, dla którego Bóg z miłosci do niego ustanowił.

Nie dostrzegają głodu uczniów. 

Odsuwają na dalszy plan  główne znaczeniu szabatu jako dnia dziękczynienia Bogu za dzieło stworzenia,dzień  wspomnienia wyzwolenia z niewoli egipskiej i znak przymierza Boga z ludźmi. Te trzy wymiary i przesłanie okazywania dobroci, pokoju  i miłosierdzia schodzą niejako na dalszy plan. To co ważne, co zdaniem faryzeuszy stanowi niemal istotę szabatu to przestrzeganie zakazu wykonywania zabronionych czynności.      

Chrystus wskazuje faryzeuszom  przykład Dawida aby otworzyć ich oczy na sens Bożego Prawa. Słowo Boże ma być pomocą i światłem w zgłebianiu wydarzeń dnia i dostrzeganiu w nich miłującej obecności Ojca. Słowo Boże objaśnia sens Prawa i przykazań, nie jako bezdusznych zapisów, ale drogowskazów kierujacych do Boga i do ludzi.

„Syn Człowieczy jest Panem szabatu”.

W Osobie Jezusa wypełniają się wszystkie trzy religijne wymiary szabatu.

Wszystko zostalo stworzone ze względu na Syna Bożego. W jednym ze sporów szbatowych Pan Jezus mówi : „Ojciec mój aż do tej chwili pracuje i Ja pracuję” (J 5, 17). Dzieło stworzenia jeszcze trwa i Pan przychodzi aby je dopełnić.

Wspomnienie wyzwolenia z niewoli egipskiej. Wyzwolenie z wszelkich więzów niszczących człowieka. Dzieła uzdrowienia dokonywane przez Pana Jezusa dokonywane w szabat. Uzdrowienie kobiety zgiętej w pół. „Przecież każdy z was odwiązuje w szabat wołu czy osła od złobu i prowadzi aby go napoić. A tej córki Abrahama, którą szatan osiemnascie lat trzymał na uwięzi, czyż nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu” (Łk 13, 15 n).

Pan Jezus jest też znakiem Nowego Przymierza, zawartym w Jego Krwi, jego źródłem i gwarantem. „Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów” (Mt 26,24).   

Serca faryzeuszy są jednak zamknięte na objaśniajace i tłumaczące Słowa Jezusa. Widzą w Nim tylko człowieka łamiącego szabatowe przepisy.  

 

Od mojej osobistej relacji z Chrystusem Jezusem zależy czy życie zgodnie z regułami i przykazaniami zbliża mnie do Ojca i do moich bliźnich, czy wręcz przeciwnie oddala od nich. 

Jezus jest sercem i Panem każdego prawa.

Jest jedynym Słowem Ojca.

W Nim wypełniły się starotestamentowe  religijne treści szabatu. Postrzegający jedynie literę Prawa faryzeusze tego nie dostrzegli.

 I my możemy również popełniać ich błąd, stawiając suche zapisy przykazań ponad miłującą obecność Boga w naszym życiu.

Nie dostrzegając Bożej obecności w wydarzeniach dnia, nie potrafiąc odczytać Słowa Bożego objasniającego wydarzenia, możemy jak faryzeusze zamknąć się w ślepym przestrzeganiu przepisów. Możemy też prosić Pana o światło Ducha Świętego, aby Słowo Boże panowało w naszym życiu.

Istnieje tu jednak inne niebezpieczeństwo.

Niebezpieczeństwo, że własne pragnienia, realizację swojego „ja”, swojej woli  fałszywie przypiszemy dzialaniu Ducha Świętego .

Przed tym może nas ustrzec kierownictwo duchowe, które zobiektywizuje nasze dzialania.

 

Dziękuję i pozdrawiam.   

Podziel się z innymi: