PAN OBECNY W NASZEJ CODZIENNOŚCI

Czytanie 1 Kor 3, 1-9

Psalm Ps 33, 12-15.20-21

 

Ewangelia Łk 4, 38-44

Po opuszczeniu synagogi w Kafarnaum Jezus przyszedł do domu Szymona. A wysoka gorączka trawiła teściową Szymona. I prosił Go za nią.

On, stanąwszy nad nią, rozkazał gorączce, i opuściła ją. Zaraz też wstała i usługiwała im.
O zachodzie słońca wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby, przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich.
Także złe duchy wychodziły z wielu, wołając: „Ty jesteś Syn Boży”. Lecz On je gromił i nie pozwalał im mówić, ponieważ wiedziały, że On jest Mesjaszem.
Z nastaniem dnia wyszedł i udał się na miejsce pustynne. A tłumy szukały Go i przyszły aż do Niego; chciały Go zatrzymać, żeby nie odchodził od nich.
Lecz On rzekł do nich: „Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym, bo na to zostałem posłany”. I głosił słowo w synagogach Judei.
 
 

Żyć z Jezusem i w Jezusie oznacza wprowadzanie Pana we wszystkie miejsca i relacje z innymi w naszym życiu.

Nie można ograniczać się tylko do swojego sam na sam z Panem w kościele, czy uczestniczenia we mszach świętych i nabożeństwach. On pragnie być z nami w każdym momencie i miejscu naszego życia.

Mogę Go spotkać wszędzie i o każdej porze.

Czy szukam Go i pragnę spotkania?

Czy nie ograniczam Mu dostępu do miejsc, ludzi, godzin dnia?

Jeśli tak, to dlaczego, czego się obawiam lub wstydzę?

 

Żyć w obecności Pana. Powierzać Mu chorych i zniewolonych, słuchać Jego Dobrej Nowiny.

 

Dzisiejsza Ewangelia pokazuje, że Pan jest blisko nas, że chce uczestniczyć w całym naszym życiu, a nie tylko jego świątecznych  fragmentach.

Jezus przychodzi do domu rybaka Piotra, uzdrawia jego teściową, uzdrawia i uwalnia tych wszystkich chorych, których z wiarą w Jego moc przynoszą do Niego, nie zważając na porę dnia, czy miejsce. Przed świtem Jezus odchodzi w miejsce ustronne na samotną modlitwę, ludzie jednak szukają Go, idą za Nim i Go znajdują. Pragną Jego obecności.

Gdy On odchodzi do innych miast aby i tam głosić Dobrą Nowinę o Królestwie Bożym, wielu udaje się za Nim.

 

Dziś też Pan jest wśród nas. Choć Go nie widzimy, choć nie odczuwamy fizycznie Jego obecności, to On jest w naszym dzisiaj. Mogę trwać przy Panu, mogę modlić się w ciągu dnia w nawale zajęć aktem strzelistym „Jezu, Ty jesteś moim Panem i Zbawicielem”.

 

Mogę też żyć tak jakby Go nie było. Mogę na różne sposoby wyrzucać Go z mojego życia. Mam przecież wolną wolę i nikt do niczego nie może mnie zmuszać.

 

Codzienne wybory należą do mnie.

Choć już raz wybrałam Pana Jezusa, nadal stale wybierać  chcę właśnie Jego.

Codzienne nawrócenia.

Aby być coraz bliżej Niego.

Dziękuję i pozdrawiam

Podziel się z innymi:

LITANIA DO BŁ. BRONISŁAWY

Litania do Błogosławionej Bronisławy

 

Błogosławiona Bronisławo – Módl się za nami
Oblubienico Jezusa Ukrzyżowanego
Wierna służebnico Niepokalanej
Ozdobo Zakonu Norbertańskiego
Strażniczko klasztoru zwierzynieckiego
Drogowskazie świętości
Świątynio żywej wiary
Oazo nadziei i ufności
Pochodnio Bożej miłości
Wzorze pokory i posłuszeństwa
Zwierciadło ludzkiej godności
Przykładzie dobrowolnego ubóstwa
Lilio czystości
Pokutująca za grzechy świata
Nauczycielko cierpliwości
Lekarko chorych
Obrono dobrej sławy
Matko sierot i osób samotnych
Apostołko pojednania i braterstwa
Przyjaciółko młodzieży i ludzi dobrej woli
Opiekunko ludu krakowskiego
Patronko Narodu Polskiego

My grzeszni przez Ciebie Boga prosimy, – Przyczyń się za nami

Zrozumienie sensu życia – Uproś nam u Boga
Umiejętność odczytywania znaków czasu
Pokój i sprawiedliwość
Życzliwość i miłość dla bliźnich
Zdolność do ofiar i poświęceń
Roztropność w działaniu
Prostolinijność w postępowaniu
Odpowiedzialność za otrzymane zdolności
Wierność życiowemu powołaniu
Wrażliwość na sprawy zbawienia
Łaskę chrześcijańskiej śmierci

C: Módl się za nami bł. Bronisławo
L: Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych
C: Módlmy się. Panie Jezu Chryste który powiedziałeś:
Jeśli kto chce iść za Mną niech się zaprze
samego siebie, niech weźmie krzyż swój
na każdy dzień i niech Mnie naśladuje,

udziel nam łaski, abyśmy za przykładem
bł. Bronisławy dźwigali krzyże naszego
życia z pełnym poddaniem się Twojej
świętej woli, która nas wiedzie do
wiecznych radości, gdzie Ty żyjesz
i królujesz, Bóg na wieki wieków.
Amen.

Podziel się z innymi:

Modlitwa o kanonizację bł Bronisławy

MODLITWA O KANONIZACJĘ BŁ. BRONISŁAWY

 

Boże, który wybrałeś bł. Bronisławę, aby wdziękiem cnót swoich pociągała serca nasze ku Tobie i dlatego utrzymywałeś cudownie cześć dla niej przez sześć wieków w Kościele Twoim, wysłuchując łaskawie modlitwy, zanoszone przez jej przyczynę, racz wsławić nowymi cudami tę wierną Służebnicę Twoją, by zaliczona w grono Świętych, cześć odbierała od wszystkich wyznawców Chrystusowych, dla chwały Imienia Twego Najświętszego. Amen.

Podziel się z innymi:

BŁOGOSŁAWIONA BRONISŁAWA

BŁOGOSŁAWIONA BRONISŁAWA, DZIEWICA

1 września

 

 

Błogosławiona Bronisława

Bronisława urodziła się ok. 1200 r. w Kamieniu Śląskim, w zamożnej rodzinie Odrowążów. Jej kuzynami byli św. Jacek i bł. Czesław, a jej stryj Iwo piastował godność biskupa krakowskiego. Bronisława została wychowana w środowisku żywej wiary, szlachetności i pobożności. Wiara w Boga była urzeczywistniana w służbie bliźniemu.
W wieku 16-17 lat wstąpiła do klasztoru Norbertanek w Krakowie. Zakon ten był w owym czasie bardzo prężny, choć działał od niedawna, odgrywał już jednak wielką rolę w służbie ówczesnego społeczeństwa. W młodym wieku Bronisława została przełożoną klasztoru. W czasie zarazy w 1224 r. z wielkim zaangażowaniem służyła chorym, rozdawała leki i ubrania, karmiła głodnych. W tamtym czasie w krakowskim klasztorze przebywało kilkaset sióstr, Bronisława musiała posiadać zatem niezwykły talent organizacyjny.
Życie Bronisławy przypadło na okres niezwykle bogaty w różne wydarzenia historyczne. Wtedy to właśnie toczyły się walki o Kraków między Konradem Mazowieckim a Henrykiem Brodatym; klasztor norbertanek był świadkiem tych bratobójczych walk. Wielokrotnie był zajmowany przez zwalczające się armie, siostry musiały wówczas chronić się w pobliskich lasach. Najtragiczniejsze wydarzenie w dziejach klasztoru i bł. Bronisławy to najazd tatarski w 1241 r. Siostry ukryły się wówczas wśród zalesionych skał, które dotąd noszą nazwę Skał Panieńskich; klasztor został splądrowany i spalony. Siostry zaś, z Bronisławą na czele, niosły pomoc ofiarom wojny.
Wszystkie żywoty Bronisławy akcentują jej wielkie nabożeństwo do Męki Pańskiej. To właśnie rozważanie wzniosło ją na najwyższe szczyty kontemplacji. Celem przypodobania się Chrystusowi podejmowała różne pokuty i umartwienia.
Bronisława umiała na różne dramatyczne wydarzenia, towarzyszące jej życiu, spojrzeć z perspektywy wiary.
W najtrudniejszych chwilach udawała się na Sikornik, gdzie oddawała się modlitwie i medytacji.
Tam również miała widzenie Chrystusa, który obiecał jej: „Bronisławo, krzyż Mój jest twoim, lecz i chwała Moja twoją będzie”.
Ciągle utrzymywała kontakt ze św. Jackiem i biskupem Iwonem. Od św. Jacka nauczyła się modlitwy różańcowej, którą wzbogaciła duchowość swojego zakonu. Gdy 15 sierpnia 1253 r. zmarł św. Jacek, Bronisława doznała wizji tryumfalnego wprowadzenia go przez Matkę Bożą do nieba.

Błogosławiona Bronisława Bronisława umarła 29 sierpnia 1259 r. na Sikorniku. Jej kult rozpoczął się bardzo wcześnie, wkrótce po jej śmierci. Wzmaga się on zwłaszcza w czasach trudnych dla Krakowa i Ojczyzny.
Grób Bronisławy odnaleziono dopiero w 1604 r. Przy poszukiwaniach i remoncie kościoła znaleziono pęknięcie w murze w ścianie północnej w kierunku drogi na Salwator (kościółek Zbawiciela). Legenda głosi, że tę szczelinę wskazał rój pszczół. Znaleziono w niej skrzynkę z kośćmi. Nie było wprawdzie żadnego napisu, ale domyślono się, że szczątki należą do bł. Bronisławy, którą po śmierci uważano za świętą. Dlatego pochowano ją oddzielnie, a potem w obawie przed Tatarami zamurowano dla zabezpieczenia relikwii. Jest to dowód pierwotnej czci, jaką darzono Bronisławę. Dopiero kanonizacja św. Jacka przypomniała postać Bronisławy, a odnalezione relikwie przyczyniły się do odnowienia jej kultu.
Trumienkę ukryto po raz drugi w czasie najazdu Szwedów na Kraków (1655). Znalezione po raz drugi kości Bronisławy w roku 1782 przełożono do podwójnej trumienki i przeniesiono do kościoła, gdzie umieszczono w ścianie nawy południowej obok ołtarza św. Anny.
Jest rzeczą charakterystyczną, że kult Bronisławy rozwinął się nie przy jej grobie, ale na wzgórzu Sikornik. Tam według podania Bronisława pojawiała się od czasu do czasu. Tam też prepozyt zwierzyniecki Herman Suchodębski wystawił w 1703 r. kapliczkę ku jej czci. W obrazach tam umieszczonych podano życie Bronisławy: jej widzenie w chwili zgonu św. Jacka (1257), znalezienie jej trumienki (1604), Bronisławę modlącą się pod krzyżem i wyrzucenie czarta z opętanej osoby za przyczyną Bronisławy. W latach 1703-1839 kapliczka na Sikorniku stała się małym sanktuarium, do którego urządzano procesje wśród licznie zgromadzonych mieszkańców Krakowa. Chętnie brali w niej również udział mieszkańcy okolicznych wiosek. Procesja wyruszała z kościoła klasztornego. Kiedy w 1707 r. w Krakowie szalała cholera, mieszkańcy Zwierzyńca przypisywali Bronisławie, że ich dzielnicę ta epidemia szczęśliwie ominęła. W 1759 r. rozbudowano tę kaplicę i zaczęto w niej odprawiać Msze święte. Zaczęto również prowadzić księgę łask. W 1778 roku osiadł na Sikorniku pustelnik.
W 1787 r. kaplicę Bronisławy nawiedził król polski Stanisław August Poniatowski. Po tej wizycie brat króla, prymas Michał Jerzy, wydał dekret zezwalający na powtórne poszerzenie kaplicy. W 1786 r. ułożono hymn, litanię i modlitwy ku czci bł. Bronisławy, a w 1789 r. ukazał się drukiem jej pierwszy żywot napisany przez o. Wawrzyńca Teleszyńskiego, dominikanina. W latach 1820-1823 senat Krakowa zainicjował na Sikorniku usypanie kopca ku czci Tadeusza Kościuszki. Na skutek starań dekretem z dnia 23 sierpnia 1839 r. papież Grzegorz XVI zatwierdził pradawny kult oddawany Bronisławie. 5 maja 1840 r. papież zatwierdził miejsce jej kultu w Krakowie w kościele zwierzynieckim jako Błogosławionej, a 31 sierpnia tego samego roku zezwolił na jej kult w całym zakonie norbertanek i w diecezji krakowskiej.
Beatyfikację Bronisławy Kraków obchodził bardzo uroczyście przez kilka dni. Punkt kulminacyjny przypadł dnia 2 grudnia 1840 r. Z kościoła dominikanów wyruszyła procesja przez miasto aż do kościoła norbertanek. Niesiono w niej trumienkę z relikwiami i osobny relikwiarz z głową Bronisławy. Odtąd kult bł. Bronisławy przeniósł się z Sikornika do samego kościoła Panien Norbertanek, zwłaszcza kiedy Austriacy zburzyli kaplicę na Sikorniku, a nową wystawili w obrębie fortyfikacji, którymi otoczyli kopiec Kościuszki. Pius IX rozszerzył kult Bronisławy także na diecezję wrocławską, a Leon XIII – na cały zakon norbertański.
Jest patronką diecezji opolskiej oraz dobrej sławy.


W ikonografii Błogosławiona przedstawiana jest w białym habicie, czasami klęczy przed Chrystusem trzymającym krzyż lub przed Trójcą Przenajświętszą. Jej atrybutem jest lilia.
(źródło: www.brewiarz.katolik.pl)
Podziel się z innymi:

WRZEŚNIOWE DNI

1 – bł. Bronisławy, 71 rocznica wybuchu II wojny światowej

2 – I czwartek miesiąca – Godzina Święta – dziękczynienie za dar Eucharystii i modlitwa w intencji kapłanów i powołań

3 – św. Grzegorza Wielkiego, papieża i doktora Kościoła,  I piątek miesiąca – wynagrodzenie Najświętszemu Sercu Pana Jezusa

4 – I sobota miesiąca – wynagrodzenie Niepokalanemu Sercu Maryi

5 – XXIII NIEDZIELA ZWYKŁA, bł. Matki Teresy z Kalkuty

6 – początek nowenny do Matki Bożej Bolesnej

7 – św. Melchiora Grodzieckiego, prezbitera i męczennika

8 – ŚWIĘTO NARODZENIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

9 – św. Piotra Klawera, bł. Anieli Salawy

10 – sw. Pulcherii, cesarzowej

12 – XXIV NIEDZIELA ZWYKŁA, Najświętszego Imienia Maryi, Najświętszej Maryii Panny z Piekar, Najświętszej Maryi Panny Rzeszowskiej

13 – sw. Jana Chryzostoma biskupa i doktora Kościoła, Nabozeństwo Fatimskie

14 – ŚWIĘTO PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO, początek nowenny do św. O. Pio

15 – NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY BOLESNEJ, św. Katarzyny Genueńskiej

17 – św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego

18 – ŚWIĘTO ŚWIĘTEGO STANISŁAWA KOSTKI, ZAKONNIKA I PATRONA POLSKI

19 – XXV NIEDZIELA ZWYKŁA, 44. Dzień Środków Społecznego Przekazu

20 – początek nowenny do świętych Archaniołów

21 – ŚWIĘTO ŚWIETEGO MATEUSZA, APOSTOŁA I EWANGELISTY

22 – św. Maurycego, początek nowenny do św. Teresy od Dzieciątka Jezus (1.10)

23 – ŚWIĘTEGO OJCA PIO, poczatek nowenny do św. Aniołów Stróżów (2.10)

25 – BŁOGOSŁAWIONEGO WŁADYSŁAWA Z GIELNIOWA, PATRONA WARSZAWY, początek nowenny do św. Franciszka z Asyżu (4.10)

26 – XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA, św. Kosmy i Damiana, poczatek nowenny do św. Faustyny (5.10)

27 – św. Wincentego a Paulo

28 – św. Wacława, nowenna przed świętem Najświętszej Maryi Panny Różańcowej (7.10).

29 – ŚWIĘTO ŚWIĘTYCH ARCHANIOŁÓW MICHAŁA, GABRIELA, RAFAŁA

30 – św. Hieronima biskupa i Doktora Kościoła

Podziel się z innymi: